Supansa 的个人资料++Alone Again++照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
6月21日 สะ-บาย-ดี~*--คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง
คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ เจ็บมาแล้วตั้งกี่ครั้ง เมื่อความหลังพังทลาย จะมีใครที่เป็นคนสุดท้าย เธอคนนั้นอยู่แห่งไหน จะไกลแสนไกลเท่าไหร่ ก็จะไปที่ดินแดนแห่งนั้น จะขอเอาคำว่ารัก ทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย จะขอมันคืนจากใครที่เคยผ่านเข้ามา จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่า จะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ ข้ามขอบฟ้าหรือขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำทะเลกว้างใหญ่ แต่ฉันจะไปหาเธอ ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง PS~*
- ชอบเพลงนี้จังเหมือนเพลงหนองโพสมัยก่อนเลย(555+)
- คิดถึงบ้านจัง (17-20 กรกฏาคม จะกลับบ้านละ)
- รักพ่อ แม่ เป้ กุ้ง ฮิวโก้ ขิม ทุกคนที่บ้าน 13/1
- ขอบใจนะต้อมที่อยู่เคียงข้างมาตลอด 6月8日 หัวใจ--ใยไม่รักดี? คุณเคยสงสัยไหมว่า . . .
ทำไมคนเรา ถึงไม่สมหวังในความรัก เพราะว่า . . . หัวใจมันบังคับกันไม่ได้ไงละ คนที่เรารักเค้าก็ไม่รักเรา คนที่เค้ารักเรา เราก็ไม่รักเค้า --พยายามมากมายกี่ครั้งแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่เคยทำได้เลย
ที่จะรักคนที่เราไม่ได้รัก อย่าเอาเค้าเข้ามาเกี่ยวกับเรา เพราะความสงสาร หรือเพราะความดีของเค้า เพราะคุณกำลังทำร้ายเค้าทางอ้อม --เค้าจะเจ็บปวดแค่ไหน หากวันหนึ่งรู้ความจริงว่า . . . เราต้องใช้ความพยายาม ในการที่จะรักเค้า --หัวใจของเรา มันเรียกร้องหาใครเรารู้ดี จงเฝ้ารักเค้า หากรักของคุณ มิใช่การได้ครอบครองตัวเค้า --ได้แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่ อย่างน้อย ๆ คุณก็รู้หัวใจว่า . . . มันต้องการใคร PS....
- วันนี้ไม่มีอารมณ์จริงๆ อยากเขียนอะไรมากมาก รู้แต่เพียงว่าเบื่อๆ - อยากนอนอย่างเดียว ไม่อยากตื่นมาทำไร - รักพ่อ แม่ เป้ กุ้ง ฮิวโก้ ขิม - ขอบคุณทุกความรู้สึกดีๆ ขอบคุณนะเปียที่คอยเป็นห่วง 6月6日 Friends~* A Friend...is a shoulder when you feel like dying A Friend always listens when you have something to say  A Friend... is a week when you need a day  A Friend... is a crutch when you have a brokenheart  A Friend... is some glue when everything falls apart  A Friend... is a sun when the rain just won't stop  A Friend... is your mom when you run into a cop A Friend is a phone call when you can't leave your home
 A Friend... is a hand when you feel all alone  A Friend... is a wing if you want to fly A Friend... understands without knowing why  A Friend... is an ear for a secret to tell
 PS~*
 - วันนี้ไปนวดมาครั้งแรกในชีวิต หลังจากเมื่อยล้ามานาน - ปอยบอกว่าคนอะไรตัวเล็กนิดเดียวน่องโตกว่าขาอีก (ตลกดีไหมเนี่ย!) - ตอนนี้อยากได้อะไร...เตือนตัวเองว่า ทุกอย่างรอรอบบ่าย (ฮือ--ฮือ) - รู้สึกเหมือนเวลามันเดินช้าจัง กว่าแต่ละวันจะผ่านไป(ทำไมมันนานจังว่ะ--หรือเราจะคิดไปเอง) - นั่งนับชั่วโมง นาที วินาที ว่าเมื่อไรวันนี้จะผ่านไปสักที - รอว่าวันพรุ่งนี้จะเจออะไรบ้าง มีอะไรเกิดขึ้น มีอะไรเปลี่ยนไป เราจะยิ้มหรือร้องไห้ - พอวันใหม่มาเยือนก็คิดเหมือนเดิมว่าเมื่อไรวันนี้จะผ่านไป (ไร้สาระจัง) - ทุกคนมีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากัน ความรู้สึกต่างหากที่ทำให้เราคิดไปเองว่าเวลาผ่านไปช้าหรือเร็ว
+++แปลกจริง--หมากับลิงเป็นเพื่อน(รัก)กัน +++
อย่าลืมเอาใจช่วยปังคุง(ปุ้ย)ในการทำภารกิจให้สำเร็จด้วยนะคะ~* 5月12日 Hi Hugo!หลังจากไม่ได้อัพนานคงเน่าได้ที่แล้ว วันนี้ฤกษ์งามยามดีก็เลยมาอัพสักหน่อย เป้คลอดแล้วละวันที่ 9 ที่ผ่านมา(ตรงกับวันพืชมงคลพอดี) เวลา 9.25 รอคอยกันมาตั้ง 9 เดือนกับอีก 6 วัน หลังจากทรมานมาหลายวัน ตกลงปลงใจและแรงบังคับของใครหลายๆคน และลองดมหัวขิมแล้วก็เริ่มเน่าแล้วฮ่าๆๆล้อเล่น ขิมนะน่ารักตลอดกาลแหละ แม้ช่วงนี้ต้องอาศัยยานอนหลับของหมออาทและพยาบาลฝนเพื่อกำราบความซนของหล่อนก็ตาม พยาบาลบอกว่าต้องกินกันเป็นโบกๆ กลับมาที่เป้ต้องผ่าออกเป็นเด็กชายฮิวโก้เพราะน้องตัวใหญ่มาก(หมอเด้งบอกว่าความจริงคลอดได้ตั้งแต่ปลายเดือนเมษาแล้ว วัยรุ่นเซ็งเลย) ชื่อนี้คงขัดใจคนใครหลายๆคน(เราก็คนหนึ่ง)บางคนอยากให้ชื่อน้องข้าว ไม่ก็น้องเก้า วันที่น้องเกิดพม่ามาเหมาข้าวไปเกือบ 14 กระสอบ คงกินเผื่อคนทางพม่า เพราะโดนนาร์กีสถล่มไป พอจะกลับมาเอาอีกแม่ก็ไม่ขายเพราะราคาหน้าโรงสีแพงกว่าที่เราขายให้พม่าอีก คุณนายก็เจ็บใจบอกมิน่าพวกพม่าถึงวิ่งมาซื้อที่เรา(ขายถูกกว่าโรงสีแค่ร้อยกว่าบาทเอง) กลับมาที่เด็กชายฮิวโก้ น้ำหนักก่อนชก 3.5 กิโล นึกว่าจะตาโต ออกมาเป็นตี๋น้อยซะงั้น สงสารเป้มาก(เห็นแล้วบอกเลยว่าไม่ท้องแน่นอนตลอดชาติ) กลับมาพร้อมภูมิแพ้ที่ครั้งนี้ออกจะหนักกว่าทุกครั้ง กลับไปบ้านแต่ละครั้งสถานที่เดิมๆก็ทำให้เรานึกถึงอะไรได้หลายอย่างเหมือนกัน มันมีหลายความรู้สึกนะ เหงา กลัว คิดถึง แต่ให้กลับไปคงไม่เพราะเราคงมาไกลกว่าจะกลับไปแล้ว เดี๋ยวจะอัพรูปฮิวโก้ให้ดูนะ วันนี้น้องจะแจ้งเกิดก็ไม่รู้จะได้ชื่ออะไร เรากับกุ้งก็ช่วยกันหาชื่อก็มาสะดุดที่ชื่อ กันตพิชญ์ แปลว่า ปราชญ์ผู้เป็นที่รัก ก็โทรไปบอกเป้ เห็นว่าคงใช้ชื่อนี้ ภูมิใจมากๆตั้งให้อีกแล้วหลังจากตั้งไปแล้วสองคน คนแรกด.ญ.ชนัญธิดาหรือขิมตัวแสบ สมชื่อจริงๆ ไม่ยอมแพ้ใครเลย อีกคนน้องพราวจำไม่ได้ว่าตั้งว่าอะไรแต่พ่อกับแม่น้องก็ได้ใช้ชื่อที่ตั้งให้ วันนั้นเตียงข้างๆไม่มีชื่อแต่คุณนายเบรคไว้ก่อน ไม่งั้นคงได้ชื่อที่เราตั้งให้แน่ๆ(คุณนายนะคุณนาย) เป้ได้ห้องพิเศษแล้วหลังจากที่พยายามสู้จนได้มา(ยิ่งกว่าสู้เอาเอกราชชาติไทยเสียอีก) ทำไมการเข้าโรงพยาบาลก็ต้องอาศัยเส้น ไม่ใหญ่ก็ไม่มีสิทธิเลือก เพื่อนเมียเราที่คลอดก่อนฮิวโก้สี่วันก็ขอห้องพิเศษจนตอนนี้กลับไปรักษาตัวที่บ้านแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้นอนห้องพิเศษ คนจนได้รับการปฏิบัติอย่างหนึ่งคนรวยอีกอย่างหนึ่ง ทำไมต้องเลือกปฏิบัติ? กุ้งบอกห้องรวมกับห้องพิเศษต่างกันราวฟ้ากับดิน เค้าคงมองว่าเราเป็นพวกคนไม่มีตังค์มั้ง(มันก็มองคนจากข้างนอกทั้งนั้น) ก็ยังดีที่ได้นอนห้องพิเศษหนึ่งคืนไม่งั้นคงไม่รู้ว่าขาน้องมีปัญหาเพราะ(นัง)พยาบาลห้องรวมไม่บอกเลยเพราะไม่เคยมาชะโงกดูเลย น้องไม่สบายไปถามว่าทำไง มันก็บอกแบบส่งๆว่า ก็ให้กินนมเข้าไปสิ แต่ไปถึงห้องพิเศษพยาบาลดูแลอย่างดี เนี่ยแหละค่าของคน อยู่ที่คนของใคร เซ็งเลย ประเทศไทยถึงไม่เจริญสักทีไงละครับพี่น้อง!
PS*
- MAN U ได้แชมป์แล้วนะสมัยที่สิบ
- กันตพิชญ์ แปลว่า ปราชญ์ผู้เป็นที่รัก(เพราะไหม) 4月20日 ไม่ได้อ่อนแอ วันนี้แค่แพ้ทางเมื่อวานมีไว้ให้วันนี้ได้ "เข้าใจตัวเอง" PS~**
- สักวันจะเข้มแข็งบอกแล้วว่ายอมวันนี้ไม่ได้หมายถึงแพ้ แต่ขอแค่ตั้งหลักสักวันจะกลับไปสู้ใหม่
- ชินชาแล้วกับคำว่าเจ็บ คงเป็นเหมือนคำสาปที่ใครบางคนแช่งไว้ 4月19日 เพราะเธอไม่เคยจดจำฉัน
เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน PS~* - สงกรานต์ปีนี้มีอะไรที่เปลี่ยนไปมากมายกับความรู้สึกที่บอกว่าเราคงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าทุกปี - เป้ใกล้เกิดแล้วอยากเห็นหน้ากันไวๆ รอมาตั้ง 9 เดือนแน่ะ Hi Hugo! - ขิมดื้อมากกว่าเดิม ทำไงดีนะเซ็งเลย 3月29日 อย่า...เอาอดีตมาตอกย้ำ เพื่อทำลายอนาคตทุกเช้าที่ตื่นลืมตา. . .
คนทุกคน มีอนาคตที่ดี
เคยมีคนกล่าวไว้ว่า... อย่ามัวแต่หลับหูหลับตา. . . หนอนที่อร่อยที่สุด ก็คืออนาคตที่สวยงามที่สุด ให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง . . . 3月25日 นิทานของพระจันทร์...พระจันทร์เฝ้าถามตัวเองเสมอว่า...เมื่อยามที่เธอลับฟ้าไป...อีกฝากของแสงสว่างที่โผล่ขึ้นมาแทนที่นั้นเป็นใครกัน...จะเป็นพระจันทร์แบบเธอหรือเปล่า....หรือจะเป็นดวงดาวดวงหนึ่ง...เธอสงสัยและอยากรู้เสมอว่าเค้าคนนั้นคือใคร.... และเมื่อความมืดมิดเข้าครอบงำอีกครั้ง...ทุกอย่างดูเงียบสงบ...ทุกสิ่งหยุดเคลื่อนไหว...มีเพียงสายลมที่ไม่เคยหลับอยู่เป็นเพื่อนคุยกับพระจันทร์เสมอ...ในคืนนี้พระจันทร์ตัดสินใจถามเพื่อนรักถึงแสงลึกลับนั่น.... //สายลมเพื่อนรัก...ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ... เธอเป็นผู้ที่ไม่เคยหลับใหล...และไปได้ทุกแห่งหน...เธอรู้ไหมว่าเมื่อฉันลับฟ้าไป...ใครกันที่ให้แสงสว่างแทนฉัน// แน่นอนว่าคำถามนี้...ไม่ยากเลยที่สายลมจะตอบเพราะสายลมมีอยู่ทุกที่ทุกแห่งหน...ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน...สายลมจึงรีบตอบกลับไปในทันที //พระจันทร์เพื่อนรัก...แสงสว่างนั่นใช่ใครที่ไหน...เค้าคือผู้ให้ชีวิตแก่สรรพสิ่งบนโลก...เค้าทำให้โลกมีชีวิตชีวา...มีสีสันให้เห็น...เค้าทำให้ทุกอย่างบนโลกดูสดใส// พระจันทร์ข้องใจในคำตอบของเพื่อนรัก //แล้วสีสันสดใสมันเป็นยังไงกัน?// สายลมรีบตอบอย่างทันที…โดยไม่ทันได้นึกใส่ใจความรู้สึกของเพื่อนรัก //ก็ไม่มืดมิดเหมือนตอนนี้ไงหล่ะ....// ไม่ทันที่จะได้รู้ว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร...สายลมก็พัดไปที่อื่นซะก่อน ....พระจันทร์คิดถึงคำว่า...สีสันสดใส...ว่ามันคืออะไร...มันทำให้บนโลกมีความสุขได้จริงๆเหรอ... ขณะที่พระจันทร์...กำลังครุ่นคิดอยู่...เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่าง และนั่นก็คือ...ต้นหญ้าบนภูเขา //เอ๊ะ...นี่เธอไม่นอนหรือ...// พระจันทร์ถามต้นหญ้าต้นน้อยนั้น.... //ฉันนะเหรอ...ก็นอนไม่หลับนะสิ...เธอบ่นพึมพำ...ฉันเลยนอนไม่หลับเลย// //เอ่อ....ขอโทษนะ// พระจันทร์ขอโทษต้นหญ้าน้อยด้วยความจริงใจ และเธอก็ตัดสินใจถามถึงแสงนั่นอีกครั้ง.... //ต้นหญ้า...ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ....เธออยู่บนโลกนี้ทั้งกลางวันและกลางคืนเลยใช่ไหม// //ก็ใช่นะสิ// //แล้วตอนกลางวันเนี่ย....ใครกันเหรอที่ให้สีสันกับโลกใบนี้// ต้นหญ้าคิดอยู่พักหนึ่งก็ตอบว่า //อ้อ....เค้าคือพระอาทิตย์....เค้าเป็นผู้ให้ชีวิตกับต้นไม้ใบหญ้าอย่างฉัน...เค้าทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกดำเนินไป...// ต้นหญ้าบรรยายความดีต่างๆนาๆของพระอาทิตย์ให้กับพระจันทร์ฟัง.... พระจันทร์เองเมื่อได้ยินก็ทำให้เธอหลงรักพระอาทิตย์เข้าอย่างจัง...และบอกกับตัวเองว่า...สักวันเธอจะต้องเจอกับพระอาทิตย์ให้ได้ และแล้วค่ำคืนนี้ก็ผ่านพ้นไป....พระอาทิตย์ก็โผล่ออกมาทำหน้าที่ของตัวเองเช่นทุกวัน..โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝากของแสงสว่างนั่นกำลังพร่ำเพ้อรำพันถึงเขาอยู่....ดูเหมือนว่าเค้าไม่มีทางจะรู้เลยด้วยซ้ำไป...ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองไปเช่นเคย..... ด้านพระจันทร์เมื่อความมืดกลับมาอีกครั้งเธอก็ออกมาทำหน้าที่เช่นเคย...เธอในวันนี้เธอตัดสินใจที่จะไม่ลับขอบฟ้าไป...ถ้าหากเธอไม่ได้เจอกับพระอาทิตย์ที่เป็นที่รัก.... เมื่อเวลาผ่านไป...แสงแห่งอรุณก็กำลังโผล่ขึ้นมาอีกฟากของขอบฟ้า...พระจันทร์ฝืนตัวเองที่จะอยู่รอดูผู้เป็นที่รัก....แต่ทว่ามันจะสำเร็จไปได้อย่างไรกัน.... ค่ำคืนแห่งความเจ็บปวดเข้าเกาะกุมหัวใจของพระจันทร์...เธอเจ็บปวดและแสนจะทรมานที่ไม่สามารถจะพบผู้เป็นที่รักได้...แต่นั่นก็คือความจริง...ที่ต้องเป็นไปตามธรรมดาอยู่แล้ว...ทำให้แต่ละค่ำคืนมีแต่ความมืดมิด...เพราะพระจันทร์ไม่สามารถออกมาทำหน้าที่ของตัวเองได้...ได้แต่จมอยู่กับความทุกข์ที่เต็มหัวใจ...หลับใหลอยู่ในห้วงแห่งรัตติกาลหลีกเหลี่ยงที่จะพบปะใครๆ...ทุกค่ำคืนจึงมืดสนนิดเดือดร้อนไปถึงท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่...ต้องมาจัดการปัญหานี้.... //พระจันทร์เอ๋ย...เหตุใดเจ้าจึงไม่ทำหน้าที่ของตัวเองเล่า// //ข้าแต่ท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่...ข้าน้อยทรมานจิตใจยิ่งนักจนมิอาจจะทำอะไรได้...ข้าน้อยรู้สึกหมดหวัง...ตัวข้าน้อยนี้ช่างไม่มีความสามารถเลย// //พระจันทร์เอ๋ยเจ้ามีปัญหาสิ่งใดก็จงเล่าแก่ข้าฟังเถิด...อย่าเก็บไว้แต่เพียงผู้เดียวเลย// พระจันทร์ได้ยินเช่นนั้นก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ท้องฟ้าฟัง //โธ่เอ๊ย...พระจันทร์น้อยเจ้าช่างอ่อนไหวเหลือเกิน...การที่เจ้าไม่สามารถพบกับพระอาทิตย์ได้มันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว...เจ้าจงคิดดูให้ดีทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว...เจ้าอาจจะเจ็บปวดไปบ้าง...แต่หากลองคิดดูอีกด้าน...อย่างน้อยเจ้ากับพระอาทิตย์ก็อยู่บนท้องฟ้านี้เหมือนกัน...ถึงแม้เจ้าจะได้เห็นเพียงแค่แสงรำไรของเค้า...ได้เห็นเค้าเพียงไกลๆ...ก็ใช่ว่าไม่มีเค้าอยู่เจ้ายังสัมผัสและรับรู้ได้ว่ามีเค้าอยู่บนท้องฟ้านี้เช่นกัน...ถึงแม้จะไม่ได้พบกับเค้าใช่ว่าเจ้าจะรักเค้าไม่ได้หนิ...แล้วเจ้ายังจะเศร้าอีกเหรอเปล่า..// //ข้าแต่ท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่ท่านกล่าวมานั่นถูกต้องแล้ว...แต่ทว่าพระจันทร์อย่างข้าไม่สามารถทำให้โลกสดใสได้// //พระจันทร์น้อยเอ๋ย...ความสามารถของเจ้าไม่ได้ต่างจากพระอาทิตย์เลยสักนิด...เพราะแสงแห่งเจ้าก็คือแสงแห่งพระอาทิตย์...ที่เจ้ามีแสงสว่างได้ก็เพราะแสงของพระอาทิตย์เพราะฉะนั้นความสามารถของเจ้าไม่ได้ต่างจากพระอาทิตย์เลยนะ....// พระจันทร์ได้ยินดังนั้นก็ดีใจ...และภูมิใจที่เธอได้รักพระอาทิตย์ดวงนี้ //พระจันทร์เอ๋ยทีนี้เจ้าจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้หรือยังหละ...// //ข้าน้อยรู้แล้วว่าจะต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด...ถึงแม้ว่าจะไม่มีทางได้พบกับพระอาทิตย์ก็ตามแต่ข้าน้อยรู้เสมอว่าพระอาทิตย์จะอยุ่กับข้าน้อยเสมอ...เพราะแสงของข้าน้อยก็คือแสงแห่งพระอาทิตย์นั่นเอง...// ....หลังจากนั้นพระจันทร์ก็ตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองเสมอมา...แต่ทว่า..ก่อนลับขอบฟ้า...เธอจะเฝ้ามองอีกฟากของขอบฟ้าเสมอ...และดีใจทุกครั้งแม้จะได้เห็นเพียงแค่แสงรำไรของผู้เป็นที่รักก็ตามที....
PS*
- เวลาไม่อาจทำให้เราลืมใครบางคนที่เรารักแต่เวลาช่วยให้เราคิดถึงคนๆนั้นได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวด(เวลาไม่ช่วยอะไรจริงๆนะแหละ)
- ไม่ได้รู้สึกเหงา อยากร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะจำไม่ได้แต่ทำไมช่วงนี้ถึงรู้สึกเริ่มอ่อนแออีกแล้ว
- รักพ่อกะแม่นะ เป้กะกุ้งด้วย ทุกคนในบ้าน 13/1
- ขอบคุณต้อม อ้ายอุ๋ย อ้ายลัก ที่ทำให้ความบันเทิงเริงใจตลอด
3月17日 อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับเท้าของใคร .. .. ..โลกสอนมนุษย์ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง
แต่โลกก้อดันสอนให้มนุษย์รู้สึกผูกพัน แล้วจะไม่ให้เศร้าได้อย่างไร เมื่อถึงเวลาเปลี่ยนแปลงก้อเริ่มเศร้า พอเวลาผ่านไปก้อเริ่มผูกพันกับบางสิ่งที่เปลี่ยนไป แต่ทุกสิ่งเมื่อวันวาน ยังติดตาตรึงใจอยู่ไม่เสื่อมคราย เรื่องที่ควรจะจำก้อจำไม่ได้ ส่วนเรื่องที่ควรจะลืม....กลับลืมไม่ลง หรือที่เรียกว่ายังทำใจยอมรับไม่ได้ ตัดใจไม่ลงนั้นเอง และสักพักก้อจะเริ่มดีขึ้น ที่เรียกว่าทำใจได้แล้ว ซึ่งจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่ที่ว่า จะเปิดใจผูกพันกับสิ่งใหม่ได้เร็วขนาดไหน ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปก้อตาม แต่การเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดที่สุด ก้อคือ การเปลี่ยนใจ โดยเฉพาะคนที่เปลี่ยนใจ ดันเป็นคนๆเดียวกับเจ้าของหัวใจเราเอง จำไว้ว่า " อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับเท้าของไคร " เพราะ " เมื่อเค้าก้าวขาออกไป เราต้องเจ็บใจเสมอ " PS..... - วันนี้ไปดูหมามาสวยมากๆ เหมือนสิงห์โตเลย(ชอบๆๆ)
3月5日 SOUL MATE"soul mate" มิใช่ "เนื้อคู่" แต่เพียงอย่างเดียว มีถึง 3 แบบด้วยกัน
แบบที่ 1 เรียกว่า Companion Soul Mates
คือคนที่เป็นเพื่อนก็ได้ เป็นครูก็ได้ เป็นเจ้านายก็ได้ เป็นใครสักคน เป็นคนแปลกหน้าผ่านมาเวลารถเสียแล้วช่วยซ่อมให้ได้ ไม่คิดตังค์ ไม่ล่อลวงไปข่มขืน หรือเป็นคนที่ได้พบปะพูดคุยด้วยไม่กี่ครั้ง หรือเพียงครั้งเดียว แต่เป็นแรงบันดาลใจส่งให้วิถีชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี เป็นคนที่เราจะได้พบในช่วงสั้นๆ ในชีวิต เพราะชาติที่แล้วเราเคยช่วยเหลือกันมาก่อนในระยะเวลาจำกัด …แรงบันดาลใจ ฉันจะเป็นเหมือนเธอ จะทำให้ได้อย่างเธอ อย่างงี้หละ! แบบที่ 2 เรียกว่า Twin Soul Mates
คือคนที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายชาติแล้ว พอชาตินี้มาเจอกัน! อีกก็ได้เป็นเพื่อนกันอีก คล้ายๆ พวกที่1 แต่จะรู้สึกถึงมิตรภาพที่ผูกพันแนบแน่นกว่า แบบว่าสื่อถึงกันได้ทางโทรจิต คล้ายว่าเป็นฝาแฝดกัน พอได้รู้จักกันแล้วก็จะรับรู้ทุกข์สุขกันไปตลอดชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งหนไหนในโลก ก็รู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าอีกคนกำลังรู้สึกอย่างไร จะเป็นคนที่ปลอบคุณเวลาที่คุณทำผิดพลาด คอยเช็ดน้ำตาให้คุณเมื่อทุกใจ เพื่อนตายก็ว่าได้เลย แบบที่ 3 เรียกว่า A Twin Flame Soul Mates
แบบนี้มีคนเดียว หายาก และพบยาก จะพบกันก็เพราะความผูกพันธ์ที่ผูกคุณและเค้าไว้ ส่วนมากจะเป็นเพศตรงข้าม ทั้งชีวิตนี้จะมีได้แค่คนเดียว เป็นคนที่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาหลายชาติภพแล้ว เป็นจิตวิญญาณของกันและกัน พอพบกันครั้งแรก จะเหมือนมีประจุไฟฟ้าแล่นเข้าหากัน ดั่งเหมือนมีมนต์ จะรู้สึกถูกชะตา รู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ จะรู้อยู่ลึกๆ ทันทีว่านี่คือคู่ของเรา ต้องเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน จะรู้สึกแบบนี้กับคนๆ นี้คนเดียวเท่านั้น เป็นคนที่ได้ยินชื่อ พบกัน หรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวกันเค้าแล้วคุณรู้สึกอย่างนี้ จะเป็นความรู้สึกที่แปลก คุณจะรู้สึกได้ (สำหรับคนที่เจอแล้วนะ) ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร แตกต่างจากคนที่เรารู้จัก หรือคนธรรมดาทั่วๆไปที่ได้พบ สำหรับเรา เชื่อว่าทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตคือคนที่ชาติก่อนเรากับเค้าคงเคยทำอะไรร่วมกันมาเลยทำให้ชาตินี้ได้มาเจอกันอีก (โบราณไปไหม) ก็ลองคิดดูสิคนตั้งกี่ล้านคนบนโลกบางคนอยู่กันคนละจังหวัดคนละประเทศ แต่เราก็ได้รู้จักกันไม่ว่าจะเจอแล้วผ่านไปหรือผูกพันกันไปจนตาย แต่สิ่งหนึ่งที่เราบอกทุกคนที่เรารัก รู้จักและนับถือว่าการที่เราได้รู้จักกันก็เป็นเรื่องที่ยากแล้วแต่การที่เราจะรักษามิตรนั้นให้อยู่กับเราไปนานๆเป็นเรื่องที่ยากกว่า PS~* - รักพ่อกับแม่ เป้ กุ้ง ต้อมแล้วก็ทุกคนในบ้าน 13/1 มากนะ.. - ขอบคุณอะไรดีละที่ทำให้ชีวิตของเราเจอแต่คนดีๆ พี่อุ๋ย พี่ลัก พี่เปี๊ยก พี่กิ่ง อาจารย์สมยศ อาจารย์มงคล หัวหน้า อาจารย์บอย อาจารย์อิ๋ว เปีย แล้วก็ใครหลายๆคนให้เขียนคงเขียนไม่หมดแน่ๆแต่เราจะทำดีจริงใจกับคนที่รักเราตอบแทนความรู้สึกดีๆที่มีให้เรา
3月3日 ทำไมเวลาที่ฝนตกเราจึงรู้สึกเหงา เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและ ผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า
พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดิน และผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใดก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง" ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ
..จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย...
PS~**
- รักพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง,ทุกคนในบ้าน 13/1
- ขอบใจนะต้อมสำหรับความรู้สึกดีๆขอบคุณที่รักกัน
- ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้นะคะ
- อย่าเอาหัวใจไปผูกติดกับตีนใคร เมื่อเขาก้าวออกไป เราจะเจ็บใจเสมอ
- ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก...แต่เพราะมันยังอยู่ต่างหาก
2月24日 บ่นๆๆๆ หลังจากที่ตรากตรำทำงานมาเกือบ 3 อาทิตย์คิดว่าอาทิตย์นี้คงปิดงานได้ซะที วันนี้เอาเครื่องปรินซ์ไปซ่อมและติดอิงแทงค์มาหลังจากไม่ได้ใช้มา 8 เดือนกว่าโดนเลย 2400 บาท กลับมาถึงก็ลงไดร์เวอร์ปรากฏหมึกไม่ออก ปรินซ์ไม่ติดสีดำไม่ไหลสีไม่ชัด เดือดร้อนวัชรินพากลับไปที่ร้าน ร้านถามน้องเอาตัวหนีบออกยังกว่าจะถึงบางอ้อ ที่แท้ก็ลืมเอาที่หนีบออกหมึกเลยไม่ไหล(โง่โง่) วันนี้ก็ยังคงตรากตรำทำงานต่อไปเวลาที่เราจะทำงานแบบจริงๆจังๆเนี่ยมักมีอุปสรรคนะ คาดว่าวันนี้คงไม่มี ตั้งแต่วันเกิดหัวหน้าที่ผ่านมาได้พักวันมาฆบูชาแค่วันเดียว นอกนั้นเป็นลำยองกินได้ทุกวันถ้าหญิงแม่รู้ว่ามาเป็นลำยองคงรีบพากลับวังเป็นการด่วน วันที่ 21 ที่ผ่านมารีบตื่นไปโรบินสันไปซื้อบัตร Fat นึกว่าคนจะเยอะ วัชรินเป็นผู้ชายคนแรกเลยได้บัตร 0001 เท่ห์มาก ส่วนเราได้ 2003 คาดว่าจะเป็นคนที่ 3 ของผู้หญิง คิดว่าวันที่ 8 คงไม่พลาดอีก ตอนอยู่กรุงเทพก็พลาดไปแล้วเพราะตรงกับวันที่เรารับปริญญาพอดี จัดที่แดนเนรมิตร ครั้งนี้คิดว่าคงไม่พลาดแล้ว แต่ก็ต้องคุยกับวัชรินว่าจะดูเวทีไหน เพราะวัชรินอยากดู SO-ON ตามใจแต่ช่วงสี่ทุ่มถึงห้าทุ่มขอดูอพาร์ตเมนท์คุณป้ากับ Slur ความจริงไม่ดูก็ได้นะ เพราะสนามหลวงเนี่ยมาลาดกระบังบ่อยมาก อยากดูหลายวงมากแต่เราเคยไปดูมาแล้วโดยการจัดของโนเกียเหมือนกัน วัชรินจำได้ไหม จำวันที่ไปดูอาร์มแชร์ได้ไหมหัดร้องเพลงอยู่ตลอดเย็น STYLISH NONSENSE ฟังครั้งแรกแทบอ้วกพี่แกสแครชแผ่นอย่างเดียวเลยเป็นที่มาของ STYLISH NONSENSE ก็เป็นได้ วันที่สนามหลวงมาจัดที่สถาปัตย์เราก็ถ่อไปดูอีก ที่ถา'ปัดเหมือนคนละโลกกับเราเลย เค้าห้ามกินสุราในมหาลัย แต่เด็กถา'ปัดก็เอาน้ำดอกคำฝอยตราช้างมากินแทน พูดถึงลาดกระบังวันที่ 21 กุมภาที่ผ่านมาเป็นวันรับปริญญาแต่วัชรินไม่ได้ไปเพราะติดงานไม่เป็นไรนะค่อยรับปริญญาโทก็ได้ ไปละวันหลังจะมาบ่นให้ฟัง
2月19日 ไม่สายเกินแก้เจ้าดินสอ...ขีดเขียนไปตามเรื่อง
อยู่เนือง...เนือง ถูกผิด...คิดสงสัย อยากขีดเขียน...ก็ละเลงไม่เกรงใจ คิดเดี๋ยวไง...แกล้งให้....ยางลบทำ ******************** เจ้ายางลบ...คอยกลบแก้แต่ที่ผิด ที่ดินสอ...ไม่คิดแก้มัวแต่ขำ มองยางลบ...คอยแก้ไขให้ประจำ เป็นแบบนี้...ซ้ำ ซ้ำ ทุกวันไป... ****************** จนวันหนึ่ง เจ้ายางลบ... เริ่มเบื่อหน่าย จึงเริ่มหาย...จากดินสอ...เลิกแก้ไข เจ้าดินสอ...เริ่มรู้ตัวที่ทำไป จนสำนึกผิดได้....ในทันที ******************* ว่าจะทำอะไร....ควรคิดก่อน ไม่วู่วาม.....ใจร้อนเหมือนก่อนที่ เจ้ายางลบ...ยังแก้ไข...ให้ถูกดี เพราะวันนี้....เราทำได้ให้ถูกเอง... เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าทำผิดซ้ำๆซากๆเพราะนั้นมันคือสันดาน และมันอาจสายเกินแก้จนให้อภัยไม่ได้
PS~*
- ขอโทษนะคะพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง มันเป็นเพราะความงี่เง่าของปุ้ยแต่ปุ้ยได้รับความเหงากับความเจ็บเป็นการตอบแทนแล้ว
- พยายามจะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น สักวันต้องเป็นวันของเราบ้าง
- ขอบคุณนะที่ยืนอยู่ข้างปุ้ยตลอดแม้ปุ้ยจะผิดก็ตาม
- ขอบคุณต้อม อ้ายอุ้ย อ้ายลัก เปีย ที่เป็นกำลังใจมาตลอด
2月17日 really life!!! เราอาจจะหาความหมายของทุกสิ่งมาตลอดชีวิต แล้ววันหนึ่งเราก็พบว่า เพียงแค่มีบางสิ่ง ชีวิตก็มีความหมายแล้ว
มนุษย์เกิดขึ้นมาท่ามกลางความโดดเดี่ยว พร้อมด้วยหัวใจคนละ 1 ดวง เมื่อ มนุษย์ 2 คนมาพบกัน เราจึงเรียนรู้ว่า 1 + 1 อาจจะยัง คงเท่ากับ 1 แต่ความโดดเดี่ยวนั้นหายไป ที่ เล็กๆ ขนาดไม่ใหญ่โตไปกว่ากำปั้น ที่ทำให้เราอยู่รวมกันบนโลกใบนี้อวัยวะที่สะกดด้วยอักษรง่ายๆ ใช้ แทนคำว่า "รัก" ได้เป็นอย่างดี ความรัก ที่ประทับใจขอเก็บไว้ในใจแล้วอมยิ้มนะ ความรัก ที่ไม่ประทับใจขอเก็บไว้เป็นประสบการณ์ ความรัก ที่ทำเพื่อผู้อื่นเป็นความภูมิใจแบบเก็บไว้เอง ความรัก ที่ทำเพื่อตัวเองนั่นไม่เรียกว่ารัก ความรัก ที่คุณเจอในอดีตขอให้เป็นความทรงจำที่แสนดี ความรัก ที่คุณเจอในปัจจุบันขอให้สมหวังกันทุกคน ความรัก ที่คุณจะเจอ ในอนาคตให้อธิษฐานกันเอาเองนะ "ถ้าอ๊อกซิเจนทำชีวิตนี้ดำรงอยู่ได้ ความรักก็ทำให้การมีชีวิตนั้นมีความหมายมากยิ่งขึ้น" เคยมั้ยที่จะมี ...คุณเคยมีคนแบบนี้ที่ไม่ ใช่พ่อแม่พี่น้องหรือยัง? ตอบตัวเองให้ได้ว่าใคร เคยมั้ยที่จะมี...คนให้อภัยคุณทุกอย่าง เคยมั้ยที่จะมี...คนอยู่เคียงข้างคุณเวลาที่คุณเสียใจ เคยมั้ยที่จะมี...คนจดจำความเป็นคุณได้ทุกอย่าง เคยมั้ยที่จะมี...คนยอมเสียสิ่งที่รักเพื่อคุณ เคยมั้ยที่จะมี...คนเห็นคุณสำคัญกว่าเพื่อน เคยมั้ยที่จะมี...คนที่คุณอยู่ด้วยเฉย ๆ แล้วมีความสุข เคยมั้ยที่จะมี...คนที่มั่นใจในคำว่ารักของคุณ เคยมั้ยที่จะมี...ไม่อายเมื่อเดินข้างคุณ แม้คุณหน้าตาไม่ดีก็ตาม เคยมั้ยที่จะมี...คนที่ทนคุณได้ไม่ว่า คุณจะด่า จะว่า เค้ ายังไง เคยมั้ยที่จะมี...คนรับได้ในสิ่งที่คุณเป็นไม่ว่าจะมีคนมาว่าร้ายคุณยังไง เคยมั้ยที่จะมี...คนที่เห็นความผิดของคุณเป็นเรื่องน่ารัก เคยมั้ยที่จะมี...คนที่คุณอยากตื่นมาแล้วก็เจอกันสาส เคยมั้ยที่จะมี...คนที่คุณคิดถึงเค้า แม้ว่าคุณไม่เหงาก็ตาม เคยมั้ยที่จะมี...คนที่คุณคิดถึงคนแรก เมื่อคุณทุกข์ใจ เคยมั้ยที่จะมี...คนที่คุณรู้ว่า เค้าช่วยให้คุณสบายใจได้ เคยมั้ยที่จะมี...คนแคร์คุณมากมาย ไม่ว่าคุณจะทำร้ายเค้า ยังไง เคยมั้ยที่จะมี...คนที่รับรู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณ เคยมั้ยที่จะมี...คนที่ยังรักคุณแม้คุณไม่เห็นความสำคัญของเค้าเลย ถ้าคุณเคยมีเค้าคนนี้อยู่จริง คุณควรถนอมเค้าไว้ให้ดี ถ้าคุณสูญเสียเค้าไปคุณเองที่จะเป็นคนเสียใจ ความหมายของหัวใจ เราอาจจะหาความหมายของทุกสิ่งมาตลอดชีวิต แล้ววันหนึ่งเราก็พบว่า เพียงแค่มีบางสิ่ง ชีวิตก็มีความหมายแล้ว ___0000_____000
__000000___00000
_00000000_0000000 _0000000000000000 __00000000000000 ____00000000000 _______00000 _________0 ________*__000000___00000
_______*__00000000_0000000 ______*___0000000000000000 ______*____00000000000000 _______*_____00000000000 ________*_______00000 _________*________0 Happy Valentie's day ja PS~*
- รักพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง,ต้อม ทุกคนที่ดีกับเรา
- อยากกลับบ้านจังคิดถึงบ้าน
- จะไป Fat ละวันที่ 8 มีนาคม
- เมื่อคืนแมนยูฯชนะอาเซนอลละ 4-0
1月2日 365 วันของคำว่าความรัก?> >> >เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง
> >> >เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง > >> >แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น > >> >เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร? > >> > > >> > > >> >..วันที่ 1 > >> >เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต > >> >เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง.. > >> > > >> >..วันที่2 > >> > > >>>> >เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น > >> >เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู > >> > > >> > > >> >..วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น > >> >มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา > >> >เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง > >> >และ..รอ > >> > > >> >..วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด > >> >เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ > >> >แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก > >> >เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน > >> >ให้แสงแดด > >> > > >> >...วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ ไม! > >> >่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง > >> >ไม่มีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก.. > >> > > >> >..วันที่ 180 > >>ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ > >> >ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก > >> > > >> > > >> >...วันที่ 250 > >> >เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น > >> > > >> > > >> >..วันที่ 251 > >> >เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง > >> > > >> > > >> >..วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ > >> >มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ > >> > > >> >..วันที่ 300 การเอาใจใส่ > >> >ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ > >> >เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ > >> >เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง > >> > > >> >..วันที่ 340 > >>เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง > >> > > >> >เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะรัยต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด > >> > > >> >เธอทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด > >> > > >> >..วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง > >> >กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว > >> >ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!! > >> >..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ > >> >เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง > >> >เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ > >> >เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย...... > >> > > >> >** คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะรัย ** > >> > > >> >เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก > >> >เธอเรียนรู้ว่า > >> > > >> >// > >>เมื่อเธอรดน้ำมากๆไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็ว > >> >มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง > >> > > >> >//การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป > >> > > >> >//การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย > >> > > >> >//ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้ > >> > > >> >// ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ > >> > > >> >//การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น > >> > > >> >คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก > >> >"ความรัก" ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัวแต่ละ! > >> >คนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน.... > PS~* รูป Hi! Kwan_Phayao เราถ่ายเองนะแนวสุดๆ (สวยม่ะๆ) อยากมีกล้องโลโมจัง ตั้งแต่พระอาทิตย์ไม่ขี้นจนพระอาทิตย์ขี้น ง่วงก็ง่วงแต่รอถ่ายรูปพระอาทิตย์ขี้น (ฟ้าสางที่กว๊านพะเยา 555+) มีรูปตลาดด้วยนะดู Happy New year!สวัสดีปีใหม่จ๊ะ~* หลังจากที่ไม่ได้อัพสเปซนานมากกลับมาแล้วกับผมทรงใหม่หัวฟูมาเชียว(ตลกแน่ๆเลย)
กลับบ้าน 4 วันสนุกมาก ถูกปลุกให้ตื่นตี 5 เพราะสัญญากับพ่อว่าจะไปปั่นจักรยานกับพ่อ ก็ตื่นตั้งแต่ตีห้านิดๆ ตอนแรกก็ปั่นไปที่วัดศรีโคมคำก่อนไปไหว้พระ
เสร็จก็ปั่นไปที่กว๊านพะเยาเอากล้องไปด้วยถ่ายรูปมาด้วยเป็นครั้งแรกที่ปั่นจักรยานกับพ่อ เมื่อวานขากลับมากินยาแก้เมาไป 2 เม็ดตามด้วยวีต้า พอมาถึงก็ไม่ไหวขอนอนก่อน
เลย ตั้งแต่ 6 โมงเย็นไม่รู้เป็นไงไม่สามารถตื่นมายืนบนโลกได้พอโงหัวขึ้นมาก็ต้องสลบลงไปนอนต่อเพราะยืนไม่ไหวโลกมันหมุน จนสองทุ่มต้อมมารับไปกินข้าวยังไม่
สามารถตื่นได้เลยต้องนอนต่อไปตื่นอีกทีเกือบ 7 โมงเช้า วัชรินโทรมารับสายช้าเพราะอาบน้ำอยู่ วัชรินคิดในใจมันคงไม่เป็นไรนะ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลับได้งี่เง่ามาก
ไม่กิน ไม่ขี้ ไม่เยี่ยว ไม่อาบน้ำ ถ้ามีแข่งหลับมาราธอนคงได้ที่ 2 เพราะที่ 1 ให้น้องเปิ้ลรายนั้นตั้งแต่บ่ายโมง ตื่นอีกทีเจ็ดโมงเช้า วันนี้ก็ไปทำงานในสภาพอ่อนระทวยรวยแรง
พ่อบอกว่าคงเป็นเพราะวีต้ากินแล้วนอน(555+) เมื่อวานถ้าเดี๊ยนเป็นศพคงไม่มีใครเห็นเพราะอยู่คนเดียว ตอนนี้ที่บ้านเลยห่วงมากกลัวจะหลับแล้วไม่ตื่น
PS~*ก่อนกลับกอดแม่ร้องไห้เป็นเผาเต่าเลยไม่อยากกลับ บอกแม่ว่าถ้าปุ้ยไม่สร้างปัญหาคงไม่ต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้ อยากนอนกับพ่ออยากหอมแก้มแม่อยากอยู่กับเป้กุ้งขิมทุกคน
ในบ้าน แม่สัญญาว่าสิ้นเดือนนี้จะมาหา 10月17日 ใครคนนั้น...ที่ฉันรัก~*ตอนนี้อังกฤษนำรัสเซียอยู่ 1-0 หวังว่าคงชนะ(ต้อมบอกว่าอย่าเชียร์เดี๋ยวแพ้)จากผลสำรวจวัชรินโพลสำรวจแล้วพบว่าทีมใดที่หญิงปุ้ยลงทุนนั่งเชียร์ 90% จะแพ้หรือเสมอหรือชนะแบบหืดมากอารมณ์ประมาณอีนี่ตัวซวย ทุกครั้งก็จะบอกว่าขอโทษจะไม่นั่งดูอีกแล้ว เพราะฉะนั้นกรุณานอนตื่นมาค่อยฟังผลพอ! (2007-2008 แมนยูฯแชมป์อีกละเบื่อจัง)
ถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครสักคน
คนๆ นั้นจะรักเราตอบ แต่ถ้าเราเกิดมา. . .เพื่อที่จะรักใครหลายๆ คน เชื่อเถอะว่า. . .จะไม่มีใครรักเราจริงแม้แต่คนเดียว บางครั้งความรัก อาจเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา เพียงครั้งเดียวและไม่หวนกลับมาอีก เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า. . . ความรักครั้งนี้หรือครั้งไหน จะเป็นความรักครั้งสุดท้าย มีหลายคนที่เราตามหา. . .แต่ความรักก็กลับหนีไป มีหลายครั้งที่เราไม่สนใจ. . .แต่ความรักกลับเดินเข้ามา อย่า...อย่ามองข้ามใครคนหนึ่งไป เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้ อย่า...ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจว่า. . .รู้สึกอย่างไร อย่า...มองหาความรักด้วยสายตา แต่ให้มองหาความรักด้วยใจ อย่า...เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากสองหูทั้งสอง แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก และส่วนลึกของหัวใจ. . . ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า แต่มันจะไร้ค่าถ้าไม่มอบให้ใคร หากวันนึงเราพบใครสักคน ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วล่ะก้อ มอบความรักให้เค้าไปเถอะ แล้วเราจะรู้ว่า. . .ความรักนั้นมีค่าและมีความหมายเพียงใด PS~* ชอบรูปนี้จังอบอุ่นดีชีวิตไม่ขออะไรมากขอมีความสุขมากกว่าตอนนี้ไม่อยากจมอยู่กับอดีตอีก
แต่แผลไม่ได้หายในวันเดียว สักวันก็คงหาย ถ้ารักษาดีๆ คงไม่เป็นแผลเป็น แต่มันก็เจ็บจนเกลียดความเจ็บปวด
อ้าวเฮ่ย! เห็นไหมโดนตีเสมอแล้วนาทีที่ 69 รูนีย์ทำฟาวล์ (คืนนี้นอนนอกเลยนะ) ไม่น่าดูเลยกูโดนด่าแน่ๆ แม่ตัวซวยไม่เป็นไรเหลือเวลาตั้ง 20 นาทีคิดเป็นวินาทีสิเนาะเยอะดี(ยังแถต่ออีก ทำตลกอีกไม่สำนึกนะ) ซวยกำลังสองรัสเซียนำแล้ว 2-1ในเวลาแค่4 นาทีนอนดีกว่ากู เศร้าอีกละไม่อยากร้องไห้ให้อังกฤษอีกแล้ว(หลายครั้งแล้วนะไม่ว่าบอลโลกหรือยูโร) 10月16日 คนที่เรารักเคยสงสัยว่า....ทำไมเราต้องไปรักคนที่เขาไม่รักเรา
คนที่แสนดีจะตาย....มารักเรา....เรากลับไม่รักเขา ฉันรู้แล้วล่ะ....เพราะคนที่เรารัก....เราสร้างความรักนั้นขึ้นมาเอง เราจะรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง....โดยปราศจากเงื่อนไข ทำไมพ่อกับแม่....ถึงรักเรามากกว่าที่เรารักเขา เพราะเขาสร้างความรักที่เกิดกับเราขึ้นมาเอง....ก่อนที่เราจะรู้สึกรักเขาซะอีก เขารักเรา....ตั้งแต่เราเรายังไม่เป็นตัวตนด้วยซ้ำ.... เรายังไม่ทำอะไรให้เขาเลย ความรัก....เมื่อมันเกิดขึ้นเองกับใคร.... เราจะให้ความสำคัญกับมัน มากกว่าที่จะสนใจ....ว่าเขารู้สึกอย่างนั้นกับเรา และเมื่อเกิดความรัก.... มันก็เกิดความคิดที่จะให้คนๆ นั้นมารักเรากลับ เราก็เลยรู้สึกว่า....เขาไม่ได้รักเรา....เท่าๆ กับที่เรารัก ความรู้สึกรัก....มันต้องเกิดขึ้นในหัวใจเขาเอง....สั่งไม่ได้ เราไม่ต้องทำอะไรให้เขารักหรอก.... แค่ทำสิ่งดีๆ เพื่อคนที่เรารัก เหมือนที่พ่อแม่ทำกับเรา.. .....เขาบ่นจะแย่..... แต่เขาก็รักเราจะแย่เหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งมีคนให้เธอเลือกระหว่างคนที่เธอรักกับคนที่รักเธอ เธอจะเลือกใคร?
10月14日 Back To School !15 ตุลาคม 2550 เปิดเทอมแล้วนะขี้เกียจไม่ได้แล้วนะ วันเวลาผ่านไปเร็วจังนะ ลืมตาดูโลกมา 24 ปีแล้ว(แก่จัง) แต่ก็อดคิดถึงสมัยก่อนไม่ได้เนาะ
ว่าคนตะก่อนทำไม๊ทำไมมันดูโบราณจังตั้งแต่เสื้อผ้าหน้าผม ของเล่น แนวเพลง มาดูตอนนี้ทำไมมันเก่ากึ๊กจังแต่วัยรุ่นเด้วนี้ก็เริ่มเห็นย้อนยุคกันเยอะ ลองอ่านดูนะว่าตรงไหม
คนเกิดปี2514 ถึง 2527 ลองอ่านดู
1.คุณเป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้เล่น มอญซ่อนผ้า กระโดดยาง รีรีข้าวสาร เป่ากบ ฯลฯ โดยไม่ต้องไปหาดูตามงานวัด หรือ งานแสดงศิลปะวัฒนธรรม
2.คุณเกิดมาร้องเพลงขอมอบดอกไม้ในสวนได้ทัน ในยุคที่พี่แจ้ นกแล นิธิทัศน์ ยังดังและเมื่อโตขึ้น คุณก็ยังไม่แก่เกินไปที่จะฟังดีทูบี 3.คุณได้เห็นคาราบาวยุคก่อนประวัติศ่าสตร์ เฟื่องฟู และเสื่อมถอย 4.คุณได้เห็น ก็อต จักรพันธ์ (คนเดียวกับ เจ้าชายลูกทุ่ง) ยังร้องเพลงสตริงวัยรุ่น และคณะวงดนตรีชื่อดังอย่าง แอ๊ด เทวดา 5.คุณเกิดมาทันพอดีในยุคที่รองเท้าและถุงเท้านักเรีย นแลกซื้อของเล่น (หลอกเด็ก) และหลังจากหมดยุคคุณมันก็ไม่ทำมาหลอกเด็กอีกเลย 6.คุณโชคดีที่เกิดมาทันในยุคที่เมืองไทย มีดาราเด็กชื่อดังอย่าง น้องตูมตาม เพราะสามารถนำมาเปรียบเทียบกับความน่ารักของน้องพลับ ตอนนี้ได้ 7.คุณโตมาพร้อมกับ ดราก้อนบอล มันออกฉายทีวีครั้งแรกปี2529–2538 หนังสือการ์ตูนอัพเดท ทุกสัปดาห์ มีพิมพ์ทุกสำนักไม่มีการดองเพราะยังไม่มีลิขสิทธ์ อ่านแล้วไปดูช่อง9อีกยังมันส์ ถามเด็กผู้ชายยุคนั้นไม่มีใครไม่รู้จักพลังคลื่นเต่า กินเวลา10กว่าปีถึงจะจบ (แต่เด็กรุ่นใหม่ใช้เวลาอ่านแค่วันเดียว) 8.สุดยอดแห่งการ์ตูนก็มีในยุคนี้ เช่น เซ็นต์เซย่า เจ็ทแมน จีบัน เกียบัน ชาลีบัน ซึบาสะ นายมดแดง อุลตร้าแมน เซเลอร์มูน รันม่า1/2 ฯลฯ มันก็เข้ามาฉายตอนเราอยู่อนุบาล -ประถมแล้วพอขึ้นชั้นมัธยมมันก็ค่อยๆหายไป 9.คุณเกิดมาทันพอดี กับช่วงเกมกด วีดีโอเกม คอนตร้า มาริโอ พอโตขึ้น ก็ยังไม่แก่เกินไปที่จะเล่น play station และ ทามาก๊อดจิ ขึ้นๆลงๆซ้ายขวาเอบี ซีเลค สตารท์ สูตรสามสิบตัวเลย คอนทร้า มาริโอ่ก็เก็บเห็ดอย่างเดี่ยว ส่วนPlay Station ก็วินนิ่งเลย 10.ในช่วงเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น คุณก็โตมาพร้อมกับอาร์เอส ยุคที่นักร้องอายุไล่เลี่ยกับคุณ ออกเทปกันให้ควั่ก และคุณยังได้เห็นตำนานร็อค หรั่ง หินเหล็กไฟ เสือ อิทธิ ไฮร็อค ล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา หลังการเข้ามาของเต๋า ทัช บอยเก๊าท์ แก๊งใจง่าย หลังจากนั้นก็เป็นยุคทองของอาร์เอส โดยแท้จริง แต่นั่นมันอดีต ยุคนี้เขาห้ามเอาของเกี่ยวกับอาร์เอสเข้าบ้าน 11.หนังไทยก็ทำมาตามวัยของคุณ แล้วมันก็มีเยอะจริงๆ อนึ่งคิดถึงฯ น้ำเต้าหู้กับครูระเบียบ ปีหนึ่งเพื่อนกัน กระโปรงบานขาสั้น โลกทั้งใบ เด็กเสเพล พอคุณโตเข้าหน่อยก็มีหนังอย่าง โอเนกาทีฟ จักรยานสีแดง แล้วที่ทำมา โดนใจคนยุคนี้จริงๆ อย่างหนังระลึกชาติ แฟนฉัน 12.คุณได้ซึมซับอารมณ์ และบรรยากาศของการเข้าฉายครั้งแรก ของสุดยอดหนังตื่นตา ตื่นใจในยุคนั้นอย่าง terminater2 Jurassic park speed-เร็วกว่านรก (ภาคหลังอย่าได้พูด) 13.รองเท้าแตะในตำนานอย่าง Scholl (สกอลล์) ก็มาฮิตที่สุดในยุคคุณนี่แหละใส่กันทั่วบ้านทั่วเมือ ง ( ร้อยละ 70 ของเด็กวัยรุ่นในยุคนั้นโดนขโมยแต๊บมาแล้ว) 14.คุณเกิดมาทัน ได้ดูลิเวอร์พูลยุคล่าอาณานิคมยุค’80 และตกเป็นเมืองขึ้นยุค’90 จนถึงปัจจุบัน 15.ตอนมัธยมสิ่งที่ทำให้คุณบ้าบาสเกตบอลเพราะชิคาโก้ บูล ร็อตแมน โอนีล พิพเพน จอร์แดน และการ์ตูนแสลมดังค์ไม่ได้บ้าเพราะอยากโชว์สาว 16. มีหมากฝรั่งบุหรี่ด้วย อิอิ กินแล้วโดนดุประจำ 17. เรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ 18. ดูดาวพระศุกร์ .. สายโลหิต เวอร์ชั่น ศรราม สุวนันท์ 19. 10ปีที่แล้วเจ้าขุนทองเป็นยังไง 10ปีให้หลังเจ้าขุนทองก็ยังอยู่ มันไม่แก่ขึ้นเลย 20. คุณได้เห็นยุคที่นักฟุตบอลไทยยังเป็น Dream Team จนปัจจุบันกลายเป็น ฝันค้าง 21. 3 หนุ่ม 3 มุม --กบ แท่ง มอส 22.packlink, 1145 ใช้ส่งข้อความ เป็นไรที่ วัยรุ่น hit hot มากค่ะ 23.ยุคเฟื่องฟูสุดขีด ของ วง Micro อารมณ์ "ขอมือ ขวา หน่อยคร๊าบ" 24.มุข นายก ชวน ยัง เล่นได้เสมอ "เอ่อ ผมคิดว่า.... ในกรณีนี้ เรายังไม่ควรรีบด่วน......ตัดสินใจ ควรจา... ยืดวาระ ในการ พิณาาาาา........ ออกไป ซัก 10 ชาติก่อน " 25.แผ่นซีดี ยังราคา 250 บาท... ทั้ง Grammy และ RS 26.เจ้าพ่อ เซี่ยงไฮ้.... ฉายแล้วฉายอีก.. ไม่รู้ ทำไม เจ้าพ่อ มันออกลูกดก เหลือเกิน... ดนตรีเปิดตัว มาพร้อมกับ ท่า เดิน อันเป็นเอกลักษณ์ พร้อม ชุดสูท สวมหมวก...เท่จริงๆ... 27.หนังจีน... เล่นไพ่ โคตรสารพัด เทคนิค ในการโกง... คนตัดคน ภาค 1 2 3 พระเอกต้องโง่ก่อน แล้วมาเก่งสุดๆ... ได้อาจารย์ ที่เก่งกว่า ตัวโกง.. แต่ถูกโกง แล้วมาถ่ายทอดฝีมือ โคตรเซียน ให้ลูกศิษย์ 28.หนังจีนทุกเรื่อง มีประโยคฮิต "ใครฆ่าท่านพ่อ ..ท่านแม่..อาจารย์" "แก้แค้น 10 ปีไม่สาย" "บุญคุณต้องทดแทนความแค้นต้องชำระ" -ข้าน้อยมีตา หามีแววไม่.. -ข้าน้อย สมควรตาย.. ก่อนตาย เพื่อนพระเอก พระเอก หรือนางเอก จะต้อง... โอ้ว.. (หายใจไม่ออก) ใกล้ตายเต็มทน แต่ยัง ยืดเยื้อไปได้อีกหลายซีน... -ยุคนั้น... บูมมาก สำหรับ "ดาบมังกรหยก" "ศรราม เล่นเรื่อง "เหินฟ้า" ตะวันชิงพลบ , เบิร์ด ยัง โฆษณา ฟิล์ม โกดัก โหว่ โว โว เย๊...... (ท่อนหลัง เข้าใจว่า เป็น ภาษา อารบิก ฟังไม่รู้เรื่อง) 29.ทำบัตรประชาชน มีออกใบเหลือง อีกสามเดือน มารับ.... รูปที่ได้ มาติดบัตร... แมร่ง..ใช่ผม เหรอวะ 30.ไม่มีรายการ "ถึงลูก ถึงคน" เจอแต่ "มาตามนัด" "ฝันที่เป็นจริง" ตาวิเศษ เห็นนะ ฯลฯ 31.เขาทราย ดิ..... เก่งที่สุด..ดูต่อยมวยทีไร ชนะทุกที... 32. เราได้ดูมังกรหยกทุกภาคทุกเวอร์ชั่นทั้งจอแก้วและจอเ งิน 33. เราได้กินไอติมแท่งตราจรวดแถวบ้าน นอกจากนั้นยังได้กินไอติมถั่วดำ เผือก ตราหมีแฟนด้าด้วย 34. เราได้เรียนรู้พร้อมกับมานี มานะ ปิติ วีระ เพชร ชูใจ จันทร ฯลฯ เจ้าแก่ สีเทา ด้วย 35. เราได้ดูอิคคิวซังตั้งแต่เด็กยันโต ทำไรต้องนั่งมาทิ ใช้หมองก่อนปิ๊ง 36. เราทันอ่านศรีธนนท์ชัยกับความเจ้าเล่ห์แกมโกงของเขา 37. เราได้ดูหนังจักรๆวงศ์ๆทั้งช่อง ๓ จ. ถึงศ. และช่อง 7 ส./อ. ขวานฟ้าหน้าดำ หอยสังข์ แก้วหน้าม้า สุดยอด 38. เราได้ดูขวัญ เรียม บ้านทรายทอง แหวนทองเหลือง มนต์รักอสุร ผยอง ฯลฯ ที่ทำซ้ำไปซ้ำมา 39. เราเล่นgame boysตั้งแต่เวอร์ชั่นแรก จนปัจจุบันอันเล็ก ใครอ่านจนจบแล้วตรงมากกว่า 20 ข้อ แก่จัง ถ้าเกิดหลังช่วงพ.ศ.เหล่านี้ แต่ถ้าตรงมากกว่า 20 ข้อ ก็แสดงว่าแก่เหมือนกันนะ ทำไมเราถึงแก่จังนะ คงตามเป้กะกุ้งมากเกินไป มีพี่สาวแก่ห่างกันตั้ง6-7ปีแน่ะก็เลยแอ๊บแก่ตามเค้า (เฮ้! แก่จัง)
......POOH & The Gang.....(รักจัง)PS~*+ วันเกิดปีหน้าอยากได้หมีพูห์ตัวโตๆ จะเอาไว้กอด(เก็บวันละบาทคงได้)
+ รักพ่อกับแม่มากคะ เป้กะกุ้งด้วย
+ ขอบใจนะต้อมสำหรับความหวังดีตลอดมา
+ มิสเตอร์บีนนะชื่อจริงๆของเค้าชื่อโรแวน แอ็ตคินสันที่สำคัญเค้าจบวิศวกรรมศาสตร์ไฟฟ้าละทั้งป.ตรีและป.โทที่ออกฟอร์ดด้วยนะ(น่าทึ่งจัง)
ไม่ใช่ฮอกวอร์ดที่แฮรี่พอร์ตเตอร์เรียน 10月11日 Aloha~*กลับมาแล้ว~*
ไม่ได้อัพนานมากจนสเปซเน่า(ดองนานมาก) ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเขียน เพิ่งรู้ว่ามีคนเข้ามาอ่านแล้วจะร้องไห้ "รักนะ"... คำนี้อยากให้ พ่อ แม่ เป้ กุ้ง ต้อม ขิม และทุกคนที่เรารักได้รู้ไว้ แค่กลัวว่ามันจะสายไปถ้าเรารักใครสักคนแล้ว
เราบอกไปไม่ผิดหรอกให้เขาได้รู้ว่าเขาคิดยังไง ดีกว่าที่เราจะเก็บมันไว้แล้วเค้าคนนั้นก็ไม่มีวันได้รู้....
ว่าคุณหรือเธอหรือนายคิดยังไงกับเค้า
......“รัก” บางคนคิดว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่จำเป็นต้องพูด
แต่อยากให้คุณรู้ว่ามีบางคนใช้ชีวิตเพื่อเสาะหา และรอคอยคำๆ นี้จากปากคุณอยู่ เมื่อคุณมั่นใจแล้วคุณควรที่จะพูดออกไป ดีกว่าที่จะต้องมานั่งเสียดาย และเสียใจ เพราะในวันนีหนึ่งอาจเป็นวันที่...สาย...เกิน...ไป.... ที่จะพูด ช่วงนี้แม่งโคตรเหงา คิดถึงที่บ้านมีอาการ home sick (เศร้าจัง)
แต่ทำไงได้ ก็เลยต้องกลับมาเป็นโดดเดี่ยวผู้(ไม่)น่ารักอีกครั้ง (โฮ่ะ โฮะ โฮ)
PS~*
+ ขอบคุณพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง,อาจารย์สมยศแล้วก็ทุกคนรวมทั้งคนในบ้านที่คอยเป็นกำลังใจให้ทำให้รู้ว่ากูไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกบูดๆเบี้ยวๆใบนี้
+ ขอบใจต้อมที่สุดท้ายก็ต้องมาทนคนอย่างกูต่อไป
+ คิดถึงเทคนิคพะเยา, ม้าหินอ่อนหน้าแผนก,ม้านั่งหน้าห้องพักครู
+ การลืมอะไรสักเรื่องไม่ใช่เรื่องง่ายเลย (มันหลอนนานยิ่งกว่าดูหนังผีอีก)
+ ยอมวันนี้ไม่ใช่กูแพ้ แต่สักวันกูจะกลับไปสู้ใหม่
+ งาน Fat จะมีขึ้นแล้วต้อมเคยอยากไปไม่รู้ตอนนี้ไม่รู้ยังอยากไปอยู่ไหม!(เปลี่ยนแนวแล้วนิ) |
A Friend is an aspirin when your head hurts like hell 
A Friend... is you, and i wanted you to know!!
|
|
