Supansa 的个人资料++Alone Again++照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
3月25日 น้ำตานานแล้วมั้ง ที่เราไม่ได้ร้องไห้แบบเมื่อคืน เพิ่งเคยรู้สึกว่าน้ำตามันอุ่น อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก ยังมีน้ำตาเป็นเพื่อน เลยร้องมันทั้งคืน หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตาบวม ผ้าห่ม หมอนเปียกไปด้วยน้ำตา ทำไมเราถึงต้องอ่อนแอกับเรื่องไม่ใช่เรื่อง สั่งตัวเองให้หยุด มันกลับยิ่งไหล ผิดเหรอที่เป็นคนไม่เสแสร้ง รัก เกลียดแสดงออก อย่างน้อยเราไม่เคยดูถูกคนอื่น ไม่เคยเหยียบคนอื่น ช่างมันเหอะ แต่สิ่งที่ทำให้เสียใจ คือความรู้สึกดีๆ มากกว่า ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ไป ความห่วงใยที่มีให้ไป มันก็ยังเหมือนเดิมจนบางครั้งรู้สึกว่าจะมากขึ้นด้วยซ้ำ ทำอะไรก็นึกถึง มีอะไรก็แบ่งปัน โดยที่ไม่ได้คิดถึงผลตอบแทน แต่กำไรที่ได้กลับมากลับเป็นคำว่าโง่ เสียงหัวเราะเยาะ กลายต้องเป็นคนเลวในสายตาคนอื่น กลายเป็นตัวตลก ที่รู้ตอนนี้สิ่งที่จะทำต่อไป จะไม่รักใครมาก จะไม่เกลียดใครมาก เพราะเวลาที่เราโดนหักหลังจากคนที่เรารัก เราจะกลายเป็นหมาทันทีในสายตาของคนที่เรารัก จะพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ พึ่งตัวเองให้ได้มากที่สุด อยู่ในส่วนของเรา บางทีอยากจะถามชวนทำไม จะให้ไปทำไม ไปในฐานะอะไร รุ้ไว้นะไม่ได้อึดอัดคนเดียว เราอึดอัดยิ่งกว่า ที่พูดบอกอะไรก็ไม่ได้ เป็นคนน่ารำคาญ เราน่าจะรู้ตัวได้แล้วเหมือนที่กุ้งกับฝ้ายบอกเหมือนกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย ไม่ใช่คนในครอบครัวเค้า ยังไงเราก็คือคนนอก สำหรับเราเค้ากลับไม่ได้เป็นคนนอก อย่างน้อยเค้าก็คือคนหนึ่งส่วนหนึ่งในครอบครัวของเรา เวลาแม่ทำอะไรให้เราก็มักจะแบ่งปันให้เค้าด้วย เพราะแม่คิดว่าเค้าก็คือลูกของแม่คนหนึ่ง กุ้ง เป้ พ่อ ก็ถามถึงเค้าเพราะเค้าคือคนในครอบครัว บอกว่าอย่าทิ้งกัน มีอะไรก็ช่วยเหลือกันนะ เราทำแล้วหล่ะ แต่มันผิดที่ผิดเวลา ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็นอะไรแล้ว ไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากจะรู้สึกว่าเคยรักเคยรู้จัก
PS........T_T
- ขอบคุณพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง ที่เข้าใจปุ้ย
- ขอบใจนะฝ้ายที่อยู่เป็นเพื่อน
- ร้องให้ความงี่เง่าของตัวเอง เสือกไม่ดูที่
- ขอบคุณอ้ายอุ๋ย ที่เข้าใจปุ้ยมากรู้กระทั่งว่าจะร้องไห้ เลยให้ยืมห้อง PLC เป็นที่ร้องไห้
- คำสอนที่พ่อ แม่ เป้ กุ้ง อ้ายอุ๋ย สอนปุ้ยมา อย่างน้อยปุ้ยก็ทำได้ 11月14日 กุญแจหัวใจเมื่อเปิดประตูต้อนรับความรัก
แล้วอยู่ดีดี มันกลับหนีออกไปทางเดิม ความทุกข์เลยจ้องจะแทรกเข้ามาแทน เราก้อชิงใส่กลอนล็อคให้แน่นหนาซะ .........อย่างน้อย.........
แม้ไม่มีรักหลงเหลือในห้องนั้น
กุญแจดอกนั้นมันอยู่ที่ใจของเราเอง
ความรักเป็นวงกลมIf you love someone,
put their name in a circle instead of a heart because hearts can break but circles go on forever.
ถ้าคุณรักใครสักคน จงให้เขาอยู่รอบๆ ตัวคุณ แทนที่จะให้เขาอยู่ในหัวใจ เพราะหัวใจสามารถแตกสลายได้ แต่ถ้าเขาอยู่รอบตัวคุณ เขาจะอยู่กับคุณตลอดไป
++PS++ - แม่กับพ่อจะมาหาละหลังจากไม่ได้เจอมาเป็นเดือน - ลอยกระทงปีนี้ก็เหมือนทุกปีไม่มีอะไรพิเศษยังอยู่ในห้องเดิม - ไปเก็บขยะที่น้ำปิงมา สนุกดี - การรู้จักกันบนโลกเบี้ยวๆใบนี้ว่ายากแล้ว แต่การรักษาคนๆนั้นยากยิ่งกว่า 11月13日 คำตอบของความคิดถึงการที่เราอยู่ใกล้กับอะไรมากเกินไป เรามักมองเห็นสิ่งนั้นไม่ชัดเจน เหมือนเสียงของหัวใจที่ไหวเต้นอยู่ในร่างกายเรา ยังเป็นเรื่องยากที่จะได้ยิน... คนสองคนที่อยู่ด้วยกันตลอด อาจจะทำให้เรามองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน และก็มองไม่เห็นหัวใจของตัวเองชัดเจน **++**++** บางครั้ง...เมื่อเรารักใครสักคน... เราอาจไม่รู้เลยว่า...เรารักเขาแค่ไหน... หรือเขามีความหมายกับเรามากแค่ไหน จนเมื่อถึงเวลาที่ต้องห่างไกลกัน - ความคิดถึง - ก็จะเกิดขึ้นให้เราสามารถค้นพบคำตอบเหล่านั้นได้ รักแค่ไหน...มีความหมายแค่ไหน - ความคิดถึง - จะตอบเอง **++**++** ++PS++ -อากาศหนาวมาแล้ว ไม่ชอบเลย -คิดถึงพ่อ แม่ เป้ กุ้งจัง -ลอยกระทงแล้วไม่ได้ออกไปไหนเลย 7月11日 ทำไมหัวใจคนเราจึงอยู่ด้านซ้าย?
เราใส่นาฬิกามือซ้าย ที่ใส่มือซ้ายเพราะถนัดขวา ยกมือซ้ายขึ้นมาดูเวลาได้ง่าย คิดดูแล้ว..หัวใจก็อยู่ทางซ้ายเหมือนกัน
PS~* - จองตั๋วกลับบ้านแล้ว - วันนี้เราตัดสินใจอะไรไปแล้ว คงแก้ไขไม่ได้ บอกตัวเองว่าทำพรุ่งนี้ให้ดีที่สุดพอ - จะไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง - ขอบคุณคะพ่อ แม่ เป้ กุ้ง ที่อยู่เคียงข้างปุ้ยถึงแม้บางครั้งอาจจะผิด
6月26日 การห้ามใจ--ไม่ให้รัก . . . . . มันมีเหตุผลหลายอย่าง . . . .
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจ ไม่ให้รักใครสักคน เหตุผลของคนเรา ย่อมไม่เหมือนกัน บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่า . . .มันคงเป็นไปไม่ได้ บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะกลัวใจตัวเอง จะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้  บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน และคนคนนั้นก็คือ . . .คนที่เรารู้จัก และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึก ของคนคนนั้น บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา  เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเอง ไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้  แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ แต่หากจำเป็นต้องทำ เพื่อปกป้องตัวเอง เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ การถอยห่าง จะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า . . . ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง ยิ่งทำให้เราอ่อนแอ และแพ้ภัยตัวเอง  หากไม่ได้เขา มาเป็นคนรักของเรา ขอเพียงแค่เขา ได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้ อย่าได้เข้าใจว่า . . . เราโกรธหรือเกลียดเขา ถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่  คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเอง ให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง พร้อมที่จะใช้ชีวิต ที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร แม้ว่าการเดินทาง จะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม คิดและรู้สึกกับเขา ได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝง ด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขา ได้อย่างจริงใจที่สุด เป็นธรรมชาติมากที่สุด โดยไม่ต้องกดดันอะไร  หวังว่าเขาคงเข้าใจ ในเหตุผลที่เรากระทำลงไป เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ แต่สักพักก็คงจะหายดี แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม การได้แอบรักบางทีมันก็สุขใจกว่าการได้ครอบครองแล้วไม่ได้ความรักกลับมาไม่ใช่เหรอ? PS~* - ไปดู WANTED มา ชอบแองเจลี่น่าโจลี่ มันส์มาก เวอร์ดี - รู้สึกเบื่อหน่ายกับสิ่งรอบตัว - อยากกลับบ้านแล้ว คิดถึงคนที่บ้าน 13/1 จะแย่แล้ว
6月22日 ระหว่างทาง...ของการเดินทางถอยกลับเคยไหม...ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า PS~* - มีสิ่งที่ทำให้คิดว่าเราจะเดินไปทางไหนต่อดี จะเรียนต่อหรือทำงานต่อ - ก็อยากทำงานนะ เพราะไม่ต้องแบมือขอใคร(ถ้าไม่จำเป็น)
6月21日 สะ-บาย-ดี~*--คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง
คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ เจ็บมาแล้วตั้งกี่ครั้ง เมื่อความหลังพังทลาย จะมีใครที่เป็นคนสุดท้าย เธอคนนั้นอยู่แห่งไหน จะไกลแสนไกลเท่าไหร่ ก็จะไปที่ดินแดนแห่งนั้น จะขอเอาคำว่ารัก ทุกคำที่ฉันได้เคยเอ่ย จะขอมันคืนจากใครที่เคยผ่านเข้ามา จะขอรวมคำว่ารักเหล่านี้ ทวีความหมายและคุณค่า จะขอเอามามอบไว้ให้เธอผู้เดียว ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง คงมีใครซักคนรออยู่ ตรงนั้น คงมีความหมายใด ซ่อนอยู่ในการรอคอยที่แสนนาน คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ ข้ามขอบฟ้าหรือขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำทะเลกว้างใหญ่ แต่ฉันจะไปหาเธอ ข้ามขอบฟ้า แผ่นน้ำ หรือขุนเขาทะเลทราย ไกลเท่าไหร่จะไปให้ถึง คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง PS~*
- ชอบเพลงนี้จังเหมือนเพลงหนองโพสมัยก่อนเลย(555+)
- คิดถึงบ้านจัง (17-20 กรกฏาคม จะกลับบ้านละ)
- รักพ่อ แม่ เป้ กุ้ง ฮิวโก้ ขิม ทุกคนที่บ้าน 13/1
- ขอบใจนะต้อมที่อยู่เคียงข้างมาตลอด 6月8日 หัวใจ--ใยไม่รักดี? คุณเคยสงสัยไหมว่า . . .
ทำไมคนเรา ถึงไม่สมหวังในความรัก เพราะว่า . . . หัวใจมันบังคับกันไม่ได้ไงละ คนที่เรารักเค้าก็ไม่รักเรา คนที่เค้ารักเรา เราก็ไม่รักเค้า --พยายามมากมายกี่ครั้งแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่เคยทำได้เลย
ที่จะรักคนที่เราไม่ได้รัก อย่าเอาเค้าเข้ามาเกี่ยวกับเรา เพราะความสงสาร หรือเพราะความดีของเค้า เพราะคุณกำลังทำร้ายเค้าทางอ้อม --เค้าจะเจ็บปวดแค่ไหน หากวันหนึ่งรู้ความจริงว่า . . . เราต้องใช้ความพยายาม ในการที่จะรักเค้า --หัวใจของเรา มันเรียกร้องหาใครเรารู้ดี จงเฝ้ารักเค้า หากรักของคุณ มิใช่การได้ครอบครองตัวเค้า --ได้แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่ อย่างน้อย ๆ คุณก็รู้หัวใจว่า . . . มันต้องการใคร PS....
- วันนี้ไม่มีอารมณ์จริงๆ อยากเขียนอะไรมากมาก รู้แต่เพียงว่าเบื่อๆ - อยากนอนอย่างเดียว ไม่อยากตื่นมาทำไร - รักพ่อ แม่ เป้ กุ้ง ฮิวโก้ ขิม - ขอบคุณทุกความรู้สึกดีๆ ขอบคุณนะเปียที่คอยเป็นห่วง 6月6日 Friends~* A Friend...is a shoulder when you feel like dying A Friend always listens when you have something to say  A Friend... is a week when you need a day  A Friend... is a crutch when you have a brokenheart  A Friend... is some glue when everything falls apart  A Friend... is a sun when the rain just won't stop  A Friend... is your mom when you run into a cop A Friend is a phone call when you can't leave your home
 A Friend... is a hand when you feel all alone  A Friend... is a wing if you want to fly A Friend... understands without knowing why  A Friend... is an ear for a secret to tell
 PS~*
- วันนี้ไปนวดมาครั้งแรกในชีวิต หลังจากเมื่อยล้ามานาน - ปอยบอกว่าคนอะไรตัวเล็กนิดเดียวน่องโตกว่าขาอีก (ตลกดีไหมเนี่ย!) - ตอนนี้อยากได้อะไร...เตือนตัวเองว่า ทุกอย่างรอรอบบ่าย (ฮือ--ฮือ) - รู้สึกเหมือนเวลามันเดินช้าจัง กว่าแต่ละวันจะผ่านไป(ทำไมมันนานจังว่ะ--หรือเราจะคิดไปเอง) - นั่งนับชั่วโมง นาที วินาที ว่าเมื่อไรวันนี้จะผ่านไปสักที - รอว่าวันพรุ่งนี้จะเจออะไรบ้าง มีอะไรเกิดขึ้น มีอะไรเปลี่ยนไป เราจะยิ้มหรือร้องไห้ - พอวันใหม่มาเยือนก็คิดเหมือนเดิมว่าเมื่อไรวันนี้จะผ่านไป (ไร้สาระจัง) - ทุกคนมีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากัน ความรู้สึกต่างหากที่ทำให้เราคิดไปเองว่าเวลาผ่านไปช้าหรือเร็ว
+++แปลกจริง--หมากับลิงเป็นเพื่อน(รัก)กัน +++
อย่าลืมเอาใจช่วยปังคุง(ปุ้ย)ในการทำภารกิจให้สำเร็จด้วยนะคะ~* 5月12日 Hi Hugo!หลังจากไม่ได้อัพนานคงเน่าได้ที่แล้ว วันนี้ฤกษ์งามยามดีก็เลยมาอัพสักหน่อย เป้คลอดแล้วละวันที่ 9 ที่ผ่านมา(ตรงกับวันพืชมงคลพอดี) เวลา 9.25 รอคอยกันมาตั้ง 9 เดือนกับอีก 6 วัน หลังจากทรมานมาหลายวัน ตกลงปลงใจและแรงบังคับของใครหลายๆคน และลองดมหัวขิมแล้วก็เริ่มเน่าแล้วฮ่าๆๆล้อเล่น ขิมนะน่ารักตลอดกาลแหละ แม้ช่วงนี้ต้องอาศัยยานอนหลับของหมออาทและพยาบาลฝนเพื่อกำราบความซนของหล่อนก็ตาม พยาบาลบอกว่าต้องกินกันเป็นโบกๆ กลับมาที่เป้ต้องผ่าออกเป็นเด็กชายฮิวโก้เพราะน้องตัวใหญ่มาก(หมอเด้งบอกว่าความจริงคลอดได้ตั้งแต่ปลายเดือนเมษาแล้ว วัยรุ่นเซ็งเลย) ชื่อนี้คงขัดใจคนใครหลายๆคน(เราก็คนหนึ่ง)บางคนอยากให้ชื่อน้องข้าว ไม่ก็น้องเก้า วันที่น้องเกิดพม่ามาเหมาข้าวไปเกือบ 14 กระสอบ คงกินเผื่อคนทางพม่า เพราะโดนนาร์กีสถล่มไป พอจะกลับมาเอาอีกแม่ก็ไม่ขายเพราะราคาหน้าโรงสีแพงกว่าที่เราขายให้พม่าอีก คุณนายก็เจ็บใจบอกมิน่าพวกพม่าถึงวิ่งมาซื้อที่เรา(ขายถูกกว่าโรงสีแค่ร้อยกว่าบาทเอง) กลับมาที่เด็กชายฮิวโก้ น้ำหนักก่อนชก 3.5 กิโล นึกว่าจะตาโต ออกมาเป็นตี๋น้อยซะงั้น สงสารเป้มาก(เห็นแล้วบอกเลยว่าไม่ท้องแน่นอนตลอดชาติ) กลับมาพร้อมภูมิแพ้ที่ครั้งนี้ออกจะหนักกว่าทุกครั้ง กลับไปบ้านแต่ละครั้งสถานที่เดิมๆก็ทำให้เรานึกถึงอะไรได้หลายอย่างเหมือนกัน มันมีหลายความรู้สึกนะ เหงา กลัว คิดถึง แต่ให้กลับไปคงไม่เพราะเราคงมาไกลกว่าจะกลับไปแล้ว เดี๋ยวจะอัพรูปฮิวโก้ให้ดูนะ วันนี้น้องจะแจ้งเกิดก็ไม่รู้จะได้ชื่ออะไร เรากับกุ้งก็ช่วยกันหาชื่อก็มาสะดุดที่ชื่อ กันตพิชญ์ แปลว่า ปราชญ์ผู้เป็นที่รัก ก็โทรไปบอกเป้ เห็นว่าคงใช้ชื่อนี้ ภูมิใจมากๆตั้งให้อีกแล้วหลังจากตั้งไปแล้วสองคน คนแรกด.ญ.ชนัญธิดาหรือขิมตัวแสบ สมชื่อจริงๆ ไม่ยอมแพ้ใครเลย อีกคนน้องพราวจำไม่ได้ว่าตั้งว่าอะไรแต่พ่อกับแม่น้องก็ได้ใช้ชื่อที่ตั้งให้ วันนั้นเตียงข้างๆไม่มีชื่อแต่คุณนายเบรคไว้ก่อน ไม่งั้นคงได้ชื่อที่เราตั้งให้แน่ๆ(คุณนายนะคุณนาย) เป้ได้ห้องพิเศษแล้วหลังจากที่พยายามสู้จนได้มา(ยิ่งกว่าสู้เอาเอกราชชาติไทยเสียอีก) ทำไมการเข้าโรงพยาบาลก็ต้องอาศัยเส้น ไม่ใหญ่ก็ไม่มีสิทธิเลือก เพื่อนเมียเราที่คลอดก่อนฮิวโก้สี่วันก็ขอห้องพิเศษจนตอนนี้กลับไปรักษาตัวที่บ้านแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้นอนห้องพิเศษ คนจนได้รับการปฏิบัติอย่างหนึ่งคนรวยอีกอย่างหนึ่ง ทำไมต้องเลือกปฏิบัติ? กุ้งบอกห้องรวมกับห้องพิเศษต่างกันราวฟ้ากับดิน เค้าคงมองว่าเราเป็นพวกคนไม่มีตังค์มั้ง(มันก็มองคนจากข้างนอกทั้งนั้น) ก็ยังดีที่ได้นอนห้องพิเศษหนึ่งคืนไม่งั้นคงไม่รู้ว่าขาน้องมีปัญหาเพราะ(นัง)พยาบาลห้องรวมไม่บอกเลยเพราะไม่เคยมาชะโงกดูเลย น้องไม่สบายไปถามว่าทำไง มันก็บอกแบบส่งๆว่า ก็ให้กินนมเข้าไปสิ แต่ไปถึงห้องพิเศษพยาบาลดูแลอย่างดี เนี่ยแหละค่าของคน อยู่ที่คนของใคร เซ็งเลย ประเทศไทยถึงไม่เจริญสักทีไงละครับพี่น้อง!
PS*
- MAN U ได้แชมป์แล้วนะสมัยที่สิบ
- กันตพิชญ์ แปลว่า ปราชญ์ผู้เป็นที่รัก(เพราะไหม) 4月20日 ไม่ได้อ่อนแอ วันนี้แค่แพ้ทางเมื่อวานมีไว้ให้วันนี้ได้ "เข้าใจตัวเอง" PS~**
- สักวันจะเข้มแข็งบอกแล้วว่ายอมวันนี้ไม่ได้หมายถึงแพ้ แต่ขอแค่ตั้งหลักสักวันจะกลับไปสู้ใหม่
- ชินชาแล้วกับคำว่าเจ็บ คงเป็นเหมือนคำสาปที่ใครบางคนแช่งไว้ 4月19日 เพราะเธอไม่เคยจดจำฉัน
เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? เธอจำได้ไหม? ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน PS~* - สงกรานต์ปีนี้มีอะไรที่เปลี่ยนไปมากมายกับความรู้สึกที่บอกว่าเราคงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าทุกปี - เป้ใกล้เกิดแล้วอยากเห็นหน้ากันไวๆ รอมาตั้ง 9 เดือนแน่ะ Hi Hugo! - ขิมดื้อมากกว่าเดิม ทำไงดีนะเซ็งเลย 3月29日 อย่า...เอาอดีตมาตอกย้ำ เพื่อทำลายอนาคตทุกเช้าที่ตื่นลืมตา. . .
คนทุกคน มีอนาคตที่ดี
เคยมีคนกล่าวไว้ว่า... อย่ามัวแต่หลับหูหลับตา. . . หนอนที่อร่อยที่สุด ก็คืออนาคตที่สวยงามที่สุด ให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง . . . 3月25日 นิทานของพระจันทร์...พระจันทร์เฝ้าถามตัวเองเสมอว่า...เมื่อยามที่เธอลับฟ้าไป...อีกฝากของแสงสว่างที่โผล่ขึ้นมาแทนที่นั้นเป็นใครกัน...จะเป็นพระจันทร์แบบเธอหรือเปล่า....หรือจะเป็นดวงดาวดวงหนึ่ง...เธอสงสัยและอยากรู้เสมอว่าเค้าคนนั้นคือใคร.... และเมื่อความมืดมิดเข้าครอบงำอีกครั้ง...ทุกอย่างดูเงียบสงบ...ทุกสิ่งหยุดเคลื่อนไหว...มีเพียงสายลมที่ไม่เคยหลับอยู่เป็นเพื่อนคุยกับพระจันทร์เสมอ...ในคืนนี้พระจันทร์ตัดสินใจถามเพื่อนรักถึงแสงลึกลับนั่น.... //สายลมเพื่อนรัก...ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ... เธอเป็นผู้ที่ไม่เคยหลับใหล...และไปได้ทุกแห่งหน...เธอรู้ไหมว่าเมื่อฉันลับฟ้าไป...ใครกันที่ให้แสงสว่างแทนฉัน// แน่นอนว่าคำถามนี้...ไม่ยากเลยที่สายลมจะตอบเพราะสายลมมีอยู่ทุกที่ทุกแห่งหน...ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน...สายลมจึงรีบตอบกลับไปในทันที //พระจันทร์เพื่อนรัก...แสงสว่างนั่นใช่ใครที่ไหน...เค้าคือผู้ให้ชีวิตแก่สรรพสิ่งบนโลก...เค้าทำให้โลกมีชีวิตชีวา...มีสีสันให้เห็น...เค้าทำให้ทุกอย่างบนโลกดูสดใส// พระจันทร์ข้องใจในคำตอบของเพื่อนรัก //แล้วสีสันสดใสมันเป็นยังไงกัน?// สายลมรีบตอบอย่างทันที…โดยไม่ทันได้นึกใส่ใจความรู้สึกของเพื่อนรัก //ก็ไม่มืดมิดเหมือนตอนนี้ไงหล่ะ....// ไม่ทันที่จะได้รู้ว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร...สายลมก็พัดไปที่อื่นซะก่อน ....พระจันทร์คิดถึงคำว่า...สีสันสดใส...ว่ามันคืออะไร...มันทำให้บนโลกมีความสุขได้จริงๆเหรอ... ขณะที่พระจันทร์...กำลังครุ่นคิดอยู่...เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่าง และนั่นก็คือ...ต้นหญ้าบนภูเขา //เอ๊ะ...นี่เธอไม่นอนหรือ...// พระจันทร์ถามต้นหญ้าต้นน้อยนั้น.... //ฉันนะเหรอ...ก็นอนไม่หลับนะสิ...เธอบ่นพึมพำ...ฉันเลยนอนไม่หลับเลย// //เอ่อ....ขอโทษนะ// พระจันทร์ขอโทษต้นหญ้าน้อยด้วยความจริงใจ และเธอก็ตัดสินใจถามถึงแสงนั่นอีกครั้ง.... //ต้นหญ้า...ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ....เธออยู่บนโลกนี้ทั้งกลางวันและกลางคืนเลยใช่ไหม// //ก็ใช่นะสิ// //แล้วตอนกลางวันเนี่ย....ใครกันเหรอที่ให้สีสันกับโลกใบนี้// ต้นหญ้าคิดอยู่พักหนึ่งก็ตอบว่า //อ้อ....เค้าคือพระอาทิตย์....เค้าเป็นผู้ให้ชีวิตกับต้นไม้ใบหญ้าอย่างฉัน...เค้าทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกดำเนินไป...// ต้นหญ้าบรรยายความดีต่างๆนาๆของพระอาทิตย์ให้กับพระจันทร์ฟัง.... พระจันทร์เองเมื่อได้ยินก็ทำให้เธอหลงรักพระอาทิตย์เข้าอย่างจัง...และบอกกับตัวเองว่า...สักวันเธอจะต้องเจอกับพระอาทิตย์ให้ได้ และแล้วค่ำคืนนี้ก็ผ่านพ้นไป....พระอาทิตย์ก็โผล่ออกมาทำหน้าที่ของตัวเองเช่นทุกวัน..โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝากของแสงสว่างนั่นกำลังพร่ำเพ้อรำพันถึงเขาอยู่....ดูเหมือนว่าเค้าไม่มีทางจะรู้เลยด้วยซ้ำไป...ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองไปเช่นเคย..... ด้านพระจันทร์เมื่อความมืดกลับมาอีกครั้งเธอก็ออกมาทำหน้าที่เช่นเคย...เธอในวันนี้เธอตัดสินใจที่จะไม่ลับขอบฟ้าไป...ถ้าหากเธอไม่ได้เจอกับพระอาทิตย์ที่เป็นที่รัก.... เมื่อเวลาผ่านไป...แสงแห่งอรุณก็กำลังโผล่ขึ้นมาอีกฟากของขอบฟ้า...พระจันทร์ฝืนตัวเองที่จะอยู่รอดูผู้เป็นที่รัก....แต่ทว่ามันจะสำเร็จไปได้อย่างไรกัน.... ค่ำคืนแห่งความเจ็บปวดเข้าเกาะกุมหัวใจของพระจันทร์...เธอเจ็บปวดและแสนจะทรมานที่ไม่สามารถจะพบผู้เป็นที่รักได้...แต่นั่นก็คือความจริง...ที่ต้องเป็นไปตามธรรมดาอยู่แล้ว...ทำให้แต่ละค่ำคืนมีแต่ความมืดมิด...เพราะพระจันทร์ไม่สามารถออกมาทำหน้าที่ของตัวเองได้...ได้แต่จมอยู่กับความทุกข์ที่เต็มหัวใจ...หลับใหลอยู่ในห้วงแห่งรัตติกาลหลีกเหลี่ยงที่จะพบปะใครๆ...ทุกค่ำคืนจึงมืดสนนิดเดือดร้อนไปถึงท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่...ต้องมาจัดการปัญหานี้.... //พระจันทร์เอ๋ย...เหตุใดเจ้าจึงไม่ทำหน้าที่ของตัวเองเล่า// //ข้าแต่ท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่...ข้าน้อยทรมานจิตใจยิ่งนักจนมิอาจจะทำอะไรได้...ข้าน้อยรู้สึกหมดหวัง...ตัวข้าน้อยนี้ช่างไม่มีความสามารถเลย// //พระจันทร์เอ๋ยเจ้ามีปัญหาสิ่งใดก็จงเล่าแก่ข้าฟังเถิด...อย่าเก็บไว้แต่เพียงผู้เดียวเลย// พระจันทร์ได้ยินเช่นนั้นก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ท้องฟ้าฟัง //โธ่เอ๊ย...พระจันทร์น้อยเจ้าช่างอ่อนไหวเหลือเกิน...การที่เจ้าไม่สามารถพบกับพระอาทิตย์ได้มันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว...เจ้าจงคิดดูให้ดีทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว...เจ้าอาจจะเจ็บปวดไปบ้าง...แต่หากลองคิดดูอีกด้าน...อย่างน้อยเจ้ากับพระอาทิตย์ก็อยู่บนท้องฟ้านี้เหมือนกัน...ถึงแม้เจ้าจะได้เห็นเพียงแค่แสงรำไรของเค้า...ได้เห็นเค้าเพียงไกลๆ...ก็ใช่ว่าไม่มีเค้าอยู่เจ้ายังสัมผัสและรับรู้ได้ว่ามีเค้าอยู่บนท้องฟ้านี้เช่นกัน...ถึงแม้จะไม่ได้พบกับเค้าใช่ว่าเจ้าจะรักเค้าไม่ได้หนิ...แล้วเจ้ายังจะเศร้าอีกเหรอเปล่า..// //ข้าแต่ท้องฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่ท่านกล่าวมานั่นถูกต้องแล้ว...แต่ทว่าพระจันทร์อย่างข้าไม่สามารถทำให้โลกสดใสได้// //พระจันทร์น้อยเอ๋ย...ความสามารถของเจ้าไม่ได้ต่างจากพระอาทิตย์เลยสักนิด...เพราะแสงแห่งเจ้าก็คือแสงแห่งพระอาทิตย์...ที่เจ้ามีแสงสว่างได้ก็เพราะแสงของพระอาทิตย์เพราะฉะนั้นความสามารถของเจ้าไม่ได้ต่างจากพระอาทิตย์เลยนะ....// พระจันทร์ได้ยินดังนั้นก็ดีใจ...และภูมิใจที่เธอได้รักพระอาทิตย์ดวงนี้ //พระจันทร์เอ๋ยทีนี้เจ้าจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้หรือยังหละ...// //ข้าน้อยรู้แล้วว่าจะต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด...ถึงแม้ว่าจะไม่มีทางได้พบกับพระอาทิตย์ก็ตามแต่ข้าน้อยรู้เสมอว่าพระอาทิตย์จะอยุ่กับข้าน้อยเสมอ...เพราะแสงของข้าน้อยก็คือแสงแห่งพระอาทิตย์นั่นเอง...// ....หลังจากนั้นพระจันทร์ก็ตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองเสมอมา...แต่ทว่า..ก่อนลับขอบฟ้า...เธอจะเฝ้ามองอีกฟากของขอบฟ้าเสมอ...และดีใจทุกครั้งแม้จะได้เห็นเพียงแค่แสงรำไรของผู้เป็นที่รักก็ตามที....
PS*
- เวลาไม่อาจทำให้เราลืมใครบางคนที่เรารักแต่เวลาช่วยให้เราคิดถึงคนๆนั้นได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวด(เวลาไม่ช่วยอะไรจริงๆนะแหละ)
- ไม่ได้รู้สึกเหงา อยากร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะจำไม่ได้แต่ทำไมช่วงนี้ถึงรู้สึกเริ่มอ่อนแออีกแล้ว
- รักพ่อกะแม่นะ เป้กะกุ้งด้วย ทุกคนในบ้าน 13/1
- ขอบคุณต้อม อ้ายอุ๋ย อ้ายลัก ที่ทำให้ความบันเทิงเริงใจตลอด
3月17日 อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับเท้าของใคร .. .. ..โลกสอนมนุษย์ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง
แต่โลกก้อดันสอนให้มนุษย์รู้สึกผูกพัน แล้วจะไม่ให้เศร้าได้อย่างไร เมื่อถึงเวลาเปลี่ยนแปลงก้อเริ่มเศร้า พอเวลาผ่านไปก้อเริ่มผูกพันกับบางสิ่งที่เปลี่ยนไป แต่ทุกสิ่งเมื่อวันวาน ยังติดตาตรึงใจอยู่ไม่เสื่อมคราย เรื่องที่ควรจะจำก้อจำไม่ได้ ส่วนเรื่องที่ควรจะลืม....กลับลืมไม่ลง หรือที่เรียกว่ายังทำใจยอมรับไม่ได้ ตัดใจไม่ลงนั้นเอง และสักพักก้อจะเริ่มดีขึ้น ที่เรียกว่าทำใจได้แล้ว ซึ่งจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่ที่ว่า จะเปิดใจผูกพันกับสิ่งใหม่ได้เร็วขนาดไหน ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปก้อตาม แต่การเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดที่สุด ก้อคือ การเปลี่ยนใจ โดยเฉพาะคนที่เปลี่ยนใจ ดันเป็นคนๆเดียวกับเจ้าของหัวใจเราเอง จำไว้ว่า " อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับเท้าของไคร " เพราะ " เมื่อเค้าก้าวขาออกไป เราต้องเจ็บใจเสมอ " PS..... - วันนี้ไปดูหมามาสวยมากๆ เหมือนสิงห์โตเลย(ชอบๆๆ)
3月5日 SOUL MATE"soul mate" มิใช่ "เนื้อคู่" แต่เพียงอย่างเดียว มีถึง 3 แบบด้วยกัน
แบบที่ 1 เรียกว่า Companion Soul Mates
คือคนที่เป็นเพื่อนก็ได้ เป็นครูก็ได้ เป็นเจ้านายก็ได้ เป็นใครสักคน เป็นคนแปลกหน้าผ่านมาเวลารถเสียแล้วช่วยซ่อมให้ได้ ไม่คิดตังค์ ไม่ล่อลวงไปข่มขืน หรือเป็นคนที่ได้พบปะพูดคุยด้วยไม่กี่ครั้ง หรือเพียงครั้งเดียว แต่เป็นแรงบันดาลใจส่งให้วิถีชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี เป็นคนที่เราจะได้พบในช่วงสั้นๆ ในชีวิต เพราะชาติที่แล้วเราเคยช่วยเหลือกันมาก่อนในระยะเวลาจำกัด …แรงบันดาลใจ ฉันจะเป็นเหมือนเธอ จะทำให้ได้อย่างเธอ อย่างงี้หละ! แบบที่ 2 เรียกว่า Twin Soul Mates
คือคนที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายชาติแล้ว พอชาตินี้มาเจอกัน! อีกก็ได้เป็นเพื่อนกันอีก คล้ายๆ พวกที่1 แต่จะรู้สึกถึงมิตรภาพที่ผูกพันแนบแน่นกว่า แบบว่าสื่อถึงกันได้ทางโทรจิต คล้ายว่าเป็นฝาแฝดกัน พอได้รู้จักกันแล้วก็จะรับรู้ทุกข์สุขกันไปตลอดชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งหนไหนในโลก ก็รู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าอีกคนกำลังรู้สึกอย่างไร จะเป็นคนที่ปลอบคุณเวลาที่คุณทำผิดพลาด คอยเช็ดน้ำตาให้คุณเมื่อทุกใจ เพื่อนตายก็ว่าได้เลย แบบที่ 3 เรียกว่า A Twin Flame Soul Mates
แบบนี้มีคนเดียว หายาก และพบยาก จะพบกันก็เพราะความผูกพันธ์ที่ผูกคุณและเค้าไว้ ส่วนมากจะเป็นเพศตรงข้าม ทั้งชีวิตนี้จะมีได้แค่คนเดียว เป็นคนที่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาหลายชาติภพแล้ว เป็นจิตวิญญาณของกันและกัน พอพบกันครั้งแรก จะเหมือนมีประจุไฟฟ้าแล่นเข้าหากัน ดั่งเหมือนมีมนต์ จะรู้สึกถูกชะตา รู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ จะรู้อยู่ลึกๆ ทันทีว่านี่คือคู่ของเรา ต้องเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน จะรู้สึกแบบนี้กับคนๆ นี้คนเดียวเท่านั้น เป็นคนที่ได้ยินชื่อ พบกัน หรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวกันเค้าแล้วคุณรู้สึกอย่างนี้ จะเป็นความรู้สึกที่แปลก คุณจะรู้สึกได้ (สำหรับคนที่เจอแล้วนะ) ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร แตกต่างจากคนที่เรารู้จัก หรือคนธรรมดาทั่วๆไปที่ได้พบ สำหรับเรา เชื่อว่าทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตคือคนที่ชาติก่อนเรากับเค้าคงเคยทำอะไรร่วมกันมาเลยทำให้ชาตินี้ได้มาเจอกันอีก (โบราณไปไหม) ก็ลองคิดดูสิคนตั้งกี่ล้านคนบนโลกบางคนอยู่กันคนละจังหวัดคนละประเทศ แต่เราก็ได้รู้จักกันไม่ว่าจะเจอแล้วผ่านไปหรือผูกพันกันไปจนตาย แต่สิ่งหนึ่งที่เราบอกทุกคนที่เรารัก รู้จักและนับถือว่าการที่เราได้รู้จักกันก็เป็นเรื่องที่ยากแล้วแต่การที่เราจะรักษามิตรนั้นให้อยู่กับเราไปนานๆเป็นเรื่องที่ยากกว่า PS~* - รักพ่อกับแม่ เป้ กุ้ง ต้อมแล้วก็ทุกคนในบ้าน 13/1 มากนะ.. - ขอบคุณอะไรดีละที่ทำให้ชีวิตของเราเจอแต่คนดีๆ พี่อุ๋ย พี่ลัก พี่เปี๊ยก พี่กิ่ง อาจารย์สมยศ อาจารย์มงคล หัวหน้า อาจารย์บอย อาจารย์อิ๋ว เปีย แล้วก็ใครหลายๆคนให้เขียนคงเขียนไม่หมดแน่ๆแต่เราจะทำดีจริงใจกับคนที่รักเราตอบแทนความรู้สึกดีๆที่มีให้เรา
3月3日 ทำไมเวลาที่ฝนตกเราจึงรู้สึกเหงา เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและ ผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า
พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดิน และผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใดก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง" ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ
..จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย...
PS~**
- รักพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง,ทุกคนในบ้าน 13/1
- ขอบใจนะต้อมสำหรับความรู้สึกดีๆขอบคุณที่รักกัน
- ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้นะคะ
- อย่าเอาหัวใจไปผูกติดกับตีนใคร เมื่อเขาก้าวออกไป เราจะเจ็บใจเสมอ
- ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก...แต่เพราะมันยังอยู่ต่างหาก
2月24日 บ่นๆๆๆ หลังจากที่ตรากตรำทำงานมาเกือบ 3 อาทิตย์คิดว่าอาทิตย์นี้คงปิดงานได้ซะที วันนี้เอาเครื่องปรินซ์ไปซ่อมและติดอิงแทงค์มาหลังจากไม่ได้ใช้มา 8 เดือนกว่าโดนเลย 2400 บาท กลับมาถึงก็ลงไดร์เวอร์ปรากฏหมึกไม่ออก ปรินซ์ไม่ติดสีดำไม่ไหลสีไม่ชัด เดือดร้อนวัชรินพากลับไปที่ร้าน ร้านถามน้องเอาตัวหนีบออกยังกว่าจะถึงบางอ้อ ที่แท้ก็ลืมเอาที่หนีบออกหมึกเลยไม่ไหล(โง่โง่) วันนี้ก็ยังคงตรากตรำทำงานต่อไปเวลาที่เราจะทำงานแบบจริงๆจังๆเนี่ยมักมีอุปสรรคนะ คาดว่าวันนี้คงไม่มี ตั้งแต่วันเกิดหัวหน้าที่ผ่านมาได้พักวันมาฆบูชาแค่วันเดียว นอกนั้นเป็นลำยองกินได้ทุกวันถ้าหญิงแม่รู้ว่ามาเป็นลำยองคงรีบพากลับวังเป็นการด่วน วันที่ 21 ที่ผ่านมารีบตื่นไปโรบินสันไปซื้อบัตร Fat นึกว่าคนจะเยอะ วัชรินเป็นผู้ชายคนแรกเลยได้บัตร 0001 เท่ห์มาก ส่วนเราได้ 2003 คาดว่าจะเป็นคนที่ 3 ของผู้หญิง คิดว่าวันที่ 8 คงไม่พลาดอีก ตอนอยู่กรุงเทพก็พลาดไปแล้วเพราะตรงกับวันที่เรารับปริญญาพอดี จัดที่แดนเนรมิตร ครั้งนี้คิดว่าคงไม่พลาดแล้ว แต่ก็ต้องคุยกับวัชรินว่าจะดูเวทีไหน เพราะวัชรินอยากดู SO-ON ตามใจแต่ช่วงสี่ทุ่มถึงห้าทุ่มขอดูอพาร์ตเมนท์คุณป้ากับ Slur ความจริงไม่ดูก็ได้นะ เพราะสนามหลวงเนี่ยมาลาดกระบังบ่อยมาก อยากดูหลายวงมากแต่เราเคยไปดูมาแล้วโดยการจัดของโนเกียเหมือนกัน วัชรินจำได้ไหม จำวันที่ไปดูอาร์มแชร์ได้ไหมหัดร้องเพลงอยู่ตลอดเย็น STYLISH NONSENSE ฟังครั้งแรกแทบอ้วกพี่แกสแครชแผ่นอย่างเดียวเลยเป็นที่มาของ STYLISH NONSENSE ก็เป็นได้ วันที่สนามหลวงมาจัดที่สถาปัตย์เราก็ถ่อไปดูอีก ที่ถา'ปัดเหมือนคนละโลกกับเราเลย เค้าห้ามกินสุราในมหาลัย แต่เด็กถา'ปัดก็เอาน้ำดอกคำฝอยตราช้างมากินแทน พูดถึงลาดกระบังวันที่ 21 กุมภาที่ผ่านมาเป็นวันรับปริญญาแต่วัชรินไม่ได้ไปเพราะติดงานไม่เป็นไรนะค่อยรับปริญญาโทก็ได้ ไปละวันหลังจะมาบ่นให้ฟัง
2月19日 ไม่สายเกินแก้เจ้าดินสอ...ขีดเขียนไปตามเรื่อง
อยู่เนือง...เนือง ถูกผิด...คิดสงสัย อยากขีดเขียน...ก็ละเลงไม่เกรงใจ คิดเดี๋ยวไง...แกล้งให้....ยางลบทำ ******************** เจ้ายางลบ...คอยกลบแก้แต่ที่ผิด ที่ดินสอ...ไม่คิดแก้มัวแต่ขำ มองยางลบ...คอยแก้ไขให้ประจำ เป็นแบบนี้...ซ้ำ ซ้ำ ทุกวันไป... ****************** จนวันหนึ่ง เจ้ายางลบ... เริ่มเบื่อหน่าย จึงเริ่มหาย...จากดินสอ...เลิกแก้ไข เจ้าดินสอ...เริ่มรู้ตัวที่ทำไป จนสำนึกผิดได้....ในทันที ******************* ว่าจะทำอะไร....ควรคิดก่อน ไม่วู่วาม.....ใจร้อนเหมือนก่อนที่ เจ้ายางลบ...ยังแก้ไข...ให้ถูกดี เพราะวันนี้....เราทำได้ให้ถูกเอง... เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าทำผิดซ้ำๆซากๆเพราะนั้นมันคือสันดาน และมันอาจสายเกินแก้จนให้อภัยไม่ได้
PS~*
- ขอโทษนะคะพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง มันเป็นเพราะความงี่เง่าของปุ้ยแต่ปุ้ยได้รับความเหงากับความเจ็บเป็นการตอบแทนแล้ว
- พยายามจะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น สักวันต้องเป็นวันของเราบ้าง
- ขอบคุณนะที่ยืนอยู่ข้างปุ้ยตลอดแม้ปุ้ยจะผิดก็ตาม
- ขอบคุณต้อม อ้ายอุ้ย อ้ายลัก เปีย ที่เป็นกำลังใจมาตลอด
|
A Friend is an aspirin when your head hurts like hell 
A Friend... is you, and i wanted you to know!!
|
|
