นานแล้วมั้ง ที่เราไม่ได้ร้องไห้แบบเมื่อคืน เพิ่งเคยรู้สึกว่าน้ำตามันอุ่น อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก ยังมีน้ำตาเป็นเพื่อน เลยร้องมันทั้งคืน หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตาบวม ผ้าห่ม หมอนเปียกไปด้วยน้ำตา ทำไมเราถึงต้องอ่อนแอกับเรื่องไม่ใช่เรื่อง สั่งตัวเองให้หยุด มันกลับยิ่งไหล ผิดเหรอที่เป็นคนไม่เสแสร้ง รัก เกลียดแสดงออก อย่างน้อยเราไม่เคยดูถูกคนอื่น ไม่เคยเหยียบคนอื่น ช่างมันเหอะ แต่สิ่งที่ทำให้เสียใจ คือความรู้สึกดีๆ มากกว่า ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ไป ความห่วงใยที่มีให้ไป มันก็ยังเหมือนเดิมจนบางครั้งรู้สึกว่าจะมากขึ้นด้วยซ้ำ ทำอะไรก็นึกถึง มีอะไรก็แบ่งปัน โดยที่ไม่ได้คิดถึงผลตอบแทน แต่กำไรที่ได้กลับมากลับเป็นคำว่าโง่ เสียงหัวเราะเยาะ กลายต้องเป็นคนเลวในสายตาคนอื่น กลายเป็นตัวตลก ที่รู้ตอนนี้สิ่งที่จะทำต่อไป จะไม่รักใครมาก จะไม่เกลียดใครมาก เพราะเวลาที่เราโดนหักหลังจากคนที่เรารัก เราจะกลายเป็นหมาทันทีในสายตาของคนที่เรารัก จะพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ พึ่งตัวเองให้ได้มากที่สุด อยู่ในส่วนของเรา บางทีอยากจะถามชวนทำไม จะให้ไปทำไม ไปในฐานะอะไร รุ้ไว้นะไม่ได้อึดอัดคนเดียว เราอึดอัดยิ่งกว่า ที่พูดบอกอะไรก็ไม่ได้ เป็นคนน่ารำคาญ เราน่าจะรู้ตัวได้แล้วเหมือนที่กุ้งกับฝ้ายบอกเหมือนกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย ไม่ใช่คนในครอบครัวเค้า ยังไงเราก็คือคนนอก สำหรับเราเค้ากลับไม่ได้เป็นคนนอก อย่างน้อยเค้าก็คือคนหนึ่งส่วนหนึ่งในครอบครัวของเรา เวลาแม่ทำอะไรให้เราก็มักจะแบ่งปันให้เค้าด้วย เพราะแม่คิดว่าเค้าก็คือลูกของแม่คนหนึ่ง กุ้ง เป้ พ่อ ก็ถามถึงเค้าเพราะเค้าคือคนในครอบครัว บอกว่าอย่าทิ้งกัน มีอะไรก็ช่วยเหลือกันนะ เราทำแล้วหล่ะ แต่มันผิดที่ผิดเวลา ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็นอะไรแล้ว ไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากจะรู้สึกว่าเคยรักเคยรู้จัก

 

- ขอบคุณพ่อ,แม่,เป้,กุ้ง ที่เข้าใจปุ้ย

- ขอบใจนะฝ้ายที่อยู่เป็นเพื่อน

- ร้องให้ความงี่เง่าของตัวเอง เสือกไม่ดูที่

- ขอบคุณอ้ายอุ๋ย ที่เข้าใจปุ้ยมากรู้กระทั่งว่าจะร้องไห้ เลยให้ยืมห้อง PLC  เป็นที่ร้องไห้

- คำสอนที่พ่อ แม่ เป้ กุ้ง อ้ายอุ๋ย สอนปุ้ยมา อย่างน้อยปุ้ยก็ทำได้